Bir Ölünün Gözyaşlari
 

Bir gün sela sesiyle irkildim. ne olduğunu anlamıstım. her tarafım buz kesmişti bedenime baktım mosmor olmustu.. diyordum kendi kendime..;
'su kaloriferci yine yakmamış kazanları'
neyse sinirimi yatıstırmaya calısıyodum..
birden farkettim içeriden ağlamaklı sesler geliyodu.. kapıyı araladım. birde ne göreyim.. yerde beyaz bir carsaf onun basında annem oturmuş ağlıyor. sanki dizlerinden öç alırmışcasına dizlerine vuruyor.. hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. ablam deseniz annemden bir farklı yok bayıldı bayılacak.. bir an kafa mı kaldırdım. birde ne göreyim babam. duvarı yumrukluyor. sanki duvarı yıkmak istermişcesi vuruyor. işin ilginç tarafı babamı hiç ağlarken görmemiştim. sonra anneme sordum..
'anne... ne oluyor herkes neden ağlıyor'
annemden karşılık gelmedi aynı soruyu tekrar sordum.. cevap bile vermiyordu.. aynı soruyu tekrar tekrar ablam ve babama söylemeye calıstım duymuyorlarmış gibi hareket ediyorlardı.. içeri iyice girdim. bir an sunu farkettim. kimse benim sesimi duymuyormuydu yoksa bana mı öyle geliyodu..
allah allah cıldıracağım kimse beni duymuyo ve görmüyordu..
biran anemden gelen sesle yıkıldım..
'oğlum hasan hüseyinim neden bırakıp gittin.. neden..' diyip örtüyü kaldırmıştı..
İşte o an yıkıldım. yerde yatan benim soka girmiştim.
'hayır anne ben burdayım diyordum..' diyordum anlamıyordu..
o an farkettim artık dünya hayatının benim için bittiğini..
ne yapacağımı bilmez haldeydim. o an aklıma BİR TANEM, AŞKIM, CANIM, SELENAY ım gelmişti.kosarcasına yanına gittim adeta ucuyordum. ama neye yarar ona coktan ölüm haberim gelmiş. baygınlık geciriyordu. dayanamadım. o halini görünce canım;
'ben burdayım. yasıyorum.ölmedim desemde duymuyordu'
ağlıyordum ama gözümden yas gelmiyordu. ne kötü birandı. o vakit öğrendim ki.. cenazem öğle namazına mütakip meydan camiiden kaldırıp musalla mezarlığına gömülecekmiş.. orada duramazdım. cenazemin gideceği mezarlığa doğru yola koyuldum..
nihayet cenazem omuzdan omuza gecerek geliyordu. fazla kimse yoktu. dünyadayken bir sürü arkadaşım ve cevrem vardı sevenim coktu diye düşünüyodum.. ama bir kaç akrabam, ailem ve arkadaşım vardı. ama o yoktu nerdeydi.. cenazem mezarıma kondu.. kum atılmaya başladı.. kum atıldıkca üzerimde bir ağırlık hisetmeye basladım.. o an kafamı cevirdim duvarın diminden bir ses geliyordu;
'sen ölmedin ölemezsin' diye
oydu canım hayatım, bir tanem SELANAYımdı..
cenazem bitmiş hoca duayı okumuş.. mezarımda kimse kalmamıştı.. ama o ordaydı herkes gittikten sonra mezar tasıma yaklastı..
ve aynen su cümleleri söyledi..;
'biliyorum.. hasan hüseyin'im sen burda bir yerlerdesin.. senin kokunu hissediyorum. ölmedin kalbimde yasıyosun ve ordan kimse söküp atmayacak. bu sözler beni öylesine etkilemişti ki..'
ayakta duracak halim kalmamıstı ağlıyordum'
mezarımın önüne oturup onu seyretmekten baska carem yoktu.
ağlamakla gecen bir dakikanın ardından SELENAY ayağa kalktı.. cantasını aldı içinden biley cıkarıp mezar tasıma doğru yaklastı.. birde ne göreyim elinde babasını silahı ne yapacağını biliyordum. engel olmak istedim ama artık cok gecti..
hayatım, bir tanem, SELENAY ım.. aynen su sözleri söyledikten sonra kafasına dayanı ve su sözlerden sonra ;
'bir tanem sana bir söz vermiştim seni asla yanlız bırakmayacağım. şimdi sözümü tutuyorum ve yine seni yalnız bırakmayacağım... SENİ SEVİYORUM.. bekle bir tanem geliyorum..!' dedi... ve tetiği cekti..
hayatım karsımda kanlar içinde yatıyordu.. ben o an bitmiştim.. yıkıldım.. ölmekten beter bir haldeydim..
o anda biri bana mendil uzattı kafayı kaldırdığımda onu gördüm.. bana mendil uzatıyordu.. neden yaptın.. bile diyemedim.. mendili aldım.. ayağa kalktığımda sarılabildim sadece..
'askım hadi gidelim artık..' dedi...
kafamı kaldırdığımda.. karsımda gökyüzüne uzanan uzun bir merdiven vardı.. biz birbirimize sarılarak sonsuz mutluluğa dünyada olmasada ahirette kavustuk..
allah sizede insallah bu dünyada gösteriri bu sevgiyi.. merak etmeyin biz bulutların üzerinden görüyoruz sizleri.. bizim gibi severseniz.. burda sizde mutlu olacaksınız.. allah tüm sevenleri ayırmasın dünya ve ahiret hayatındada mutlu etsin...

ESEN KALIN

BU HİKAYE DEĞİL BENİM ŞAHSIMA AİT BİR RÜYADIR..