Dua Etme İhtiyacı
 

Yarın bizi nelerin beklediğini şimdiden kestirme imkanımız yok.Bir dakika sonra
başımıza neler gelecek, bilemiyoruz. Ve bir ömür boyu nelerle karşılaşacağımız meçhul....

Bu meçhuller yığını bizi düşündürmüyormu? Bize ürküntü vermiyormu?

Hele sıcak bakışlarıyla ruhumuzu ısıtan evlad-u iyalimizi, sevgililerimizi terkedip gideceğimiz o buz gibi toprağın altında, kapkaranlık kabrin içinde yalnız başımıza ne yapacağız?...

Birde sorular, hesaplar, başladımı, neye, kime tutunacağız? Kimden yardım isteyeceğiz?..

Bu ortak dertlerimiz karşısında bir çocuk gibi aciz ve çaresiz kalıyoruz..
Hayır, öyle değil ! Çocuk korku ve dehşete kapıldığı zaman, sıkı sıkıya sarıldığı babasının bacağında, anasının kucağında derin bir huzur bulur. Civcivler bile canlarını tehlikede görünce,
analarının sıcak kanatlarının altına sığınırlar..

Ya zavallı bizler kime sığınalım? Evet insana dehşet veren bu bilinmezleri düşündükçe
bütün heybetiyle üzerimize abanan hadiselerin bazan tahammül gücümüzü aşan ağırlığını hissettikçe kime,
nasıl sığınalım?..

Kur'anı kerimin ilahi sesi bu sorumuza şöyle bir soruyla karşılık veriyor:

*Bunalıp darda kalan kimsenin yalvarıp dua ettiğinde imdadına yetişip cevap veren allah'tan başka kimdir ki?.*

Demekki bizimde tutunacak dalımız, yönelecek allahımız var. o zaten kendisine el açmamızı bekliyor ve

*Bana dua edin ki dileğinizi yerine getireyim* diyor.

Ama bizim günahımız çok, ona el açacak yüzümüz yok. Bize değer verip yüzümüze bakarmı?
Bu endişemizi rabbimiz şöyle cevaplandırıyor:

*BANA EL AÇIP YALVARANIN DUASINI KABÜL EDERİM.*

öyleyse mevlamıza dönelim. İstersek vereceğini bilelim. Dua edip yalvaralım...

Dualarımızın kabül olması ümidiyle ....