Her Türk Okumalidir
 

Arkadaslar ben bunu okurken cok duygulandim ve sizlerle paylasmak istedim


Bu vatan bu günlere nasıl geldi diyorsanız lütfen üşenmeden aşağıdaki anlatılanları okuyun

>Azman Dede;
>Balıkesir`de son gömdüğümüz Çanakkale gazisi İvrindi´nin Mallıca köyünden
>104 yaşında Azman Dede idi.Gençliğinde iki metreyi aşkın boyu,dev görünümüyle insan azmanı sayılmış herkes ona azman demeye başlamış,soyadı kanunu çıkınaca da Azman soyadını almıştı. Esas ismi adeta unutulmuştu.
>Yıllar önce bir yerel araştırma sırasında Mallıca köyü kahvesinde kendisiyle görüştüm.
Kulakları ağır işitiyordu. Köylülerden biri yardımcı oldu. Benim sorduklarımı kulağına ba ğıra bağı ra
söyledi.
>Onun sesine alışkın olduğundan anladı. Sordukları mı cevapladı. Söz Çanakkale`ye geldiğinde o koca ihtiyar sarsıla sarsıla, hıçkırıklar içinde ağlamaya başladı. Kendi zor duyduğu için kan çanağına dönen gözleriyle
bizede duyurmak için bağıra bağıra anlatmaya başladı:
>-"Bir hücum sırasında bölük erimişti. Yüzbaşı telefonla takviye istedi.
>Gece yarısı siperleri takviye için istediğimiz askerler geldi.
>Hepsi askere alınmış gencecik insanlardı. Ama içlerinde daha çocuk denecek yaşta üç-dört asker vardı ki hemen dikkatimizi çekti.
>Bölüğü düzene soktum. Yüzbaşı gelenlerle tek tek ilgileniyor,karanlıkta el yordamıyla üstlerini başlarını düzeltiyor, sabah yapılacak olan süngü hücumuna hazırlıyordu. Sıra o çocuklara geldiğinde, o cıvıl cıvıl şarkı söylerek gelen çocuklar birden çakı gibi oldular.
Yüzbaşı sordu; >"Yavrum siz kimsiniz?", içlerinden biri; "Galatasaray Mektebi Sultanisi talebeleriyiz Vatan için ölmeye geldik!.." diye cevap verdi.
>Gönlüm akıverdi o çocuklara.
>Bu savaş için çok küçüktüler. Daha süngü tutmasını bile bilmiyorlardı.
>Onlarla ilgilendim. "Mermi böyle basılır. Tüfek şöyle tutulur.
>Süngü böyle takılır. Düşmana şöyle saldırılır!.."diye. Onları karşıma alıp bir bir gösterdim. Siperlerin arkasında ay ışığında sabaha kadar talim yaptık.Gün ışımadan biraz dinlensinler diye siperlere girdik.
>Ortalık hafif aydınlanır gibi olunca hep yaptıkları gibi düşman gemileri gelip siperlerimizi bombalamaya başladı lar. Yer gök top sesleriyle inliyordu.Her mermi düştüğünde minare gibi alevler yükseliyor
>birgün önce ölenlerin kol, bacak, el, ayak gibi parçaları havaya kalkan topraklar siperlere düşüyordu. Mermiler üzerimizden ıslık çalarak geçiyordu.
>Siperler toz duman içinde kalmıştı. Bir ara yüzbaşı "Azman yandık!.." diye siperin köşesini işaret etti.
>O şarkı söyleyerek sipere gelen, sanki çiçek toplarmış gibi neşeli olan
>o çocuklar siperin bir köşesinde sanki bir yumak gibi birbirine sarılmış >tir tir titriyorlardı. Çocuklar harbin gerçeği ile ilk defa karşılaşıyorlardı. Ürkmüşlerdi. Yüzbaşı yandık demekte haklıydı.
>Muharebede bir ürküntü panik meydana getirebilirdi.
>Tam onlara doğru yaklaşırken içlerinden biri avaz avaz bir marş söylemeye başladı!..
"Annem beni yetiştirdi bu yerlere yolladı...
Al sancağı teslim etti Allah´a ısmarladı... Boş oturma çalış dedi hizmet eyle vatana
>Sütüm sana helal olmaz saldırmazsan düşmana...
>Baktım hemen biraz sonra ona bir arkadaşı daha katıldı. Biraz sonra biri daha...
Marş bitiyor yeniden başlıyorlar. Bitiyor bir daha söylüyorlar.
>Avaz avaz!.. Gözleri çakmak çakmak... Hücum anı geldiğinde hepsi süngü takmış, tüfeklerine sımsıkı sarılmış, gözleri yuvalarından fırlamıs dişler kenetlenmiş bekliyorlardı.
>O an geldi. Birden yüzbaşı "Hücum!.."diye bağırdı. Bütün bölük, bütün tabur, bütün alay cephenin her yerinden fırladık. İşte tam o anda,tam o anda, o çocuklar kurulmuş gibi siperlerden fırlayıverdiler. İşte o an.
>Tam o an bir makinalı yavruları biçiverdi. Hepsi sipere geri düştüler.
>Kucağıma dökülüverdiler. Onların o gül gibi yüzleri gözümün önünden gitmiyor. Hiç gitmiyor!..
>İşte ben ona ağlıyorum, o çocuklara ağlıyorum!
.."Azman dede ağlıyordu...
>Ben ağlıyordum...
> Kahvede kim varsa ağlıyordu...
>Kahveci gözyaşları içinde bize çay getirdi. Eğildi;"Azman dede hep ağlar.
>Niye ağladığını bugün ilk defa anlattı" dedi.

[http://frmsinsi.net/images/forumsins...sinsi.net_.jpg