Faş
 

Faş

sıf. (fars. faş). Esk. Açık, ortada, ortaya çıkmış, yayılmış.
1. Açığa vurma, yayma, duyurma.
2. Faş etmek, gizli bir şeyi açığa vurmak, onu herkese duyurmak: "Düşme cânâ dillere sırr-ı dehanın faş edip" (Nedim, XVIII. yy.). || Faş olmak, duyulmak, açığa çıkmak: "Geçdüğüm dünya vü uk-bâdan seninçün oldı fâş" (Fuzuli, XVI.yy-)