Bulutlar Fısıldayacak..

Üşüyerek oturduğum o soğuk gecelere inat, uyumuyorum yine Güneşe küsmedim ama, gündüzlerimi gece bilir oldum Yaşarken ölmek, şiirsel bir söylemdi bende Ama yaşarken ölmek, İşte ben bunu yaşıyorum Zormuş

Kalbimin sakladığı acıyı tarif edemem Yüzümün sahte gülmesini atmak istiyorum benliğimden Son kez çık karşıma, son defa bak gözlerime Ben de sana yaşarken ölmeyi anlatayım Beni yaşarken öldürene son kez bakayım Kaybetmedim, sen kaybeden oldun Şarkıda da dediği gibi içimde fırtına ‘Bu kez bir elimde kızım içimde fırtına’ Yokluğuna alışalı çok oldu Varlığının verdiği yangınları söndürmekse,

Hiç kolay olmadı

Yolun sonuna geldik sanırım Yolun başında sen yoktun zaten Elini tutan ben olmuştum Yere düşmekten korkan bendim ‘İstemiyorum’ dediğin anda, ölmek istedim, ölürüm sandım Bir o gün ağladım, acıya güldüm sonra En fazlası yok olmaktır, Ölümden öte köy yoktur

Ve ben; Seni sevdiğim için dokuz köyden kovuldum İşte onuncu köy ölüm ‘Senden ötesi yok derdim’

Sensizlik varılan son noktaymış Şimdi kalbim kırık değil bilesin Un ufak olmuş yüreğimle, pencereme kadar gelen bulutlara, Gülebildiğim kadar gülüyorum

Yağmur bulutlarına içimden geçeni fısıldıyorum Ben toprağa karıştığımda anlayacaksın, yağmurlar yağdı mı üstüne Ve sen ıslanamadığında… Onuncu köye ulaştığımı, öldüğümü anlayacaksın Ve bulutlar sana son sözümü usulca fısıldayacak

Senden ÖTE’side varmış…