'Sen' Le Kil Beni

'Sen'le Kıl Beni…

Şimdi hüznün kırıntılarıyla çalıyorum kapını
Biliyorum hep açık gelmek isteyene kapın
Ve içimde Sen, Yüce Varlığın
Benlesin Sen



Şimdi kapı dışarıda mı olur ALLAH'ım, Senleyken
Ve beni bekleyen Sen mi olursun ALLAH'ım, ben sana muhtaçken
N'olur varlığını hep hissedeyim; kalbimle, ruhumla,
Ben Seni ezelden bile öte yerde hissedeyim her şeyde
Hiçbir mefhumun, hiçbir sözün, hiçbir ifadenin geçmediği halis yüreğimle arınmış olarak saf bir halde hissedeyim Seni
Ve aşikâr bir yerde seveyim; Senin yanından seveyim Seni
Senin yanında olayım, 'Sen'in yanından yaşayayım 'ben'i
Varlığının müptelasıdır benliğim



Yo hayır, 'Varlığın' demeye bile razı değil lisanım
Sen sadece 'Sen'sin Senin müptelandır benliğim
İdrakimin söz konusu bile olmadığı bir özle seviyorum Seni
Ve idrakime ihtiyaç bile duymayan bir ihlasla biliyorum Seni
Al beni Sen'in katına Ki kaybolayım bulunmak istemediğim yerlerden
Acziyetimin tatlı duygusuyla bağlıyım Senin Nûruna
Ve olsam da kendimin hükümdarı, yanar içim, yok olmaya hevesli bir çile gibi
Ben söz olayım, Sen anlam yap beni
Ben kul olayım, Sen bahtiyar yap beni



'Ben' olmaktan vazgeçmiş biri olarak bul geride kalan sessizliği, o sessizlikte 'Sen' yap en baştan beni Senle dirilerek Sana zikrine karışmış olayım
ALLAH'ım, Sen'le kıl beni