Gülümse Kaderine

Gülümse Kaderine hikayesi - Şule Meryem Canpolat yazıları


Delice akan zaman mı, gözyaşlarımız mı?

Bizi yakan; sevdiklerimiz mi, bizi sevmeyenler mi?"




yüklendi sepetini Ayşe kadınkoyuldu yola bir andadünya yürüdü onunlahiç bitmeyen umutlarlaağırdı dünyanın yüküdünya da gamlıhep iyiler olsa neyseyeryüzünde kötüler de vardı

dünya gamlı, ayşe kadın gamlısırtındaki sepete aldırmadan ilerlediO'nu sırtındaki yükler değil, kalbindeki imkansızlıklar yaraladı


indirdi sepetini Ayşe kadınO'nu sevenleri beklemeye koyuldu duraktadünya da bir durak değil mi ne de olsa?sepetinden bir miktar acı çıkardı ayşe kadıntüttürmeye başladı anılarınıduman sardı her yanınıArtık kim saracak yaralarını?


en sevdikleri onu terkedeli çok olmuştuher gün bu yollarda bekleyeli, bir hayli zamanpes etmemişti ayşe kadınyüreği sevdalardan talandünya değil, vefasızlardı onu böyle inceden yıkanansızın bir seher vakti yollara vuran


her gün aynı yerde bekleyişi bu yüzdendibir umut diye sevdiklerini düşleyişigelen geçeni seyredişi hep bu yüzdendibir boşluğu doldurmak istercesine, kendine kapanışı, acılarına battaniye sıcaklığıyla sarılışı bu hasrettendi hep


"en büyük mutluluklara, büyük acılardan gidilirmiş ya!Ayşe kadın en çok bunun bilincindeydiO beklemesini bilenlerdendisepetinden kah acı, kah hasret çıksa da, O payına düşene razıydıen büyük mahrumiyetlerin ardında gizlenmiştir üstünlükbu sizce de mutlu olmaya yetmez mi?her sınavın bir sonu vardır elbetteecel gelmeyince hiçbir can düşmez yere"


bu sepete aşinaydı aslında ayşe kadınbu sepet ona anadan, babadan mirastıonlar da nice eleklerden geçmiş, nice sefaletlerden alınlarının akıyla çıkmamışlar mıydı?acı bu insanların genlerine kodlanmıştı sankimutluluk, kaf dağının ardında gizliaramak gerek diye düşündü ayşe kadınyol almak gerekyol almadan, "yol olmadan" bu devran dönmez diye tamamladı düşüncelerinigiydi ayağına yeniden na'linlerini


"kiminin sepeti büyük, kimininki küçük olsa dabazen sağlam ürünler, bazen çürükler olsa da sepette, insanlar yol almaya devam edecektiancak yolda yürüyenler yolun sonunu görebilecekti çünküyolda kalanlar bu güzelliğe asla erişemeyecektiiyolda yürümek demek; azmetmek demekti, pes etmeden engelleri bir bir geçmek demekti aslında


"Kaderine gülümsemesi gerektiğini düşündü Ayşe kadınancak bu şekilde baş edebilirdi acılarlaacı da sevilir miymiş diye ekledi sonra?sevilirmiş ya dedi sessizicehem de nasıl sevilirsevince bir kere, yare bir ömür verilireğer gelmeyecekse sevgili, ne anlamı var demeden, gidenler özlemle beklenirdeğer be! dedi ayşe kadınsevince değernasıl olsa tüm aşklar, ebediye gider"


aldırmadı ilk defa ayşe kadın, sepetinin ağırlığınaiçinde taşıdıkları sadece acı da olsa aldırmadı ilk defagülümsemeyi öğrendi "O" zirakader gülümsedi O'nasevmeyi bilene, hayat acılarla anlamlıydıacısız bir hayatı düşlemek, ahmakların hayaliydi"sadece verilenleri değil, verilmeyenleri de idrak edip şükretmeyi bilmekti hayat işte"sebeplere nüfus edebilmekti, tüm sebeplerin ötesindekabullenebilmekti işte payına düşeniyeniden yüklendi sepetini ayşe kadınüstündeki sepeti hissetmedi bu defaaşk değiince yüreğine, sitem etmedi bir daha


yürüdü ayşe kadınyollar yürüdüiçinde büyüttüğü aşklar yürüdüdeğer! dedi ayşe kadın, bu sepetle yürümeye değerHayat; "taa derinden gülümsemekmiş meğer"gülünce, yeryüzü ne kadar geniş, acılar yok hükmündeymiş aslında


Güneş gibi parlayınca çehreler,

Yürekler bu güzelliğe eşlik etti

Güneş dahi kıskandı bu ahengi

Sevenler, beklemeye yemin etti


mutluluğun da bir şarkısı vardır elbetnakaratı; "sadece gülümsemek"sözsüzdür mısralarınasıl olsa bulur onu arayanlarıkendisi için ağlayanlarıömrünü adayanlarıMutluluk dediler adınakondurmadı leke, bahtınaacıdan geçti yoluonu sadece arayanlar bulduyılmadan, dalına konanlaruçmadan karar kılanlarhuzur kadar o da bedel isterpes edenler için sınav, başlamadan biter




"Delice akan zaman mı, hırslarımız mı?

Bizi yıkan; düşman saydıklarımız mı, yoksa bitmeyen öfkemiz mi?"




şimdi bırak mazinisen de gülümse kaderinebak güneş, geceye aldırmadan, gülümsüyor bile




Şule Meryem Canpolat