Küstüm ben oynamıyorum.

o’na gözüm gibi baktım,
vesol yanımda büyüttüm
çiçek açmasını bile beklemediler,
dalında kırdılar…

yürekleri korkak,
bilekleri güçlüler,
ve de şerefsizler!
umutlarımı,arzularımı
kırk parçaya böldüler…

susmama suç,
konuşmama yasak,
sevmeme günah,
göz yaşlarıma,
çaresizlik dediler
bu ne iştir!
ne iştir bu anlayamadım!
anlayamadım! Usta! …

hani yaşamak;
tek bir ağaç gibi hür,
ve…orman gibi kardeşçesineydi
bütün hayallerimi neden yağmaladılar?
suçum neydi?
neydi suçum! bilemiyorum Usta…

mutluluk hangi kıta da,
hangi meridyen ya da hangi paralelde?
hangi ülke, ya da hangi şehirde?
çok aradım bulmadım,
bulamadım! bulamadım ben Usta…

varsın dünya dönsün,
varsın başkaları sevsin,
varsın başkaları sevinsin,
hadi tut ellerimden,
ilk durakta indir beni
indir beni Usta!
ben küstüm,
küstüm ben!
oynamıyorum…oynamıyorum…







Ömer Osman Avcı