Mahremiyet

Mahremiyet

Başbakan “mahremiyet” kelimesinin anlamını bilmiyor Oğlunun iş hayatına girer girmez gemi sahibi olmasını, damadının yönettiği şirkete ülkenin ikinci büyük medya kuruluşunun devlet bankaları kredisiyle satılmasını “mahremiyet” zannediyor

Bunlar “mahremiyet” değil, medeni bir ülkede o başbakanın siyasi hayatının bitmesine yol açacak fiillerdir

Özür basını olan bir ülkede bunlar haberdir

Özgür basın halkın bunları öğrenmesi için vardır

Nüfuz suiistimali yapan siyasileri bilmek için vardır

Siyasi sorumluluk sahibi olmasına rağmen asıl derdi zenginleşmek ve yakınlarını zenginleştirmek olanları teşhis etmek için vardır

Başbakan bunları mahremiyet sanıyor Belki de sanmıyor, ama “mahremiyet”in ne olduğunu bilmeyenlere bunları “mahremiyet” gibi takdim ederek son savunmasını yapıyor

***

Doğrudur, Başbakan’ın oğlunun gemisini görmeyen, halktan gizleyen gazeteler vardır Doğrudur, Sabah grubunun satışındaki sevimsizliği görmek istemeyen, buna gözlerini kapatan basın vardır Ve Başbakan bu ülkedeki basının tümüyle öyle olmasını, canının istediğini yazmasını ve hep kendisini övmesini istiyor

Dün Yozgat’ta kendisini överken “Bu başbakan öyle küçük düşünen bir başbakan değil” demiş

Küçük düşünmeyen bir Başbakan, oğlunun gemi almaya kalktığını öğrenince “yapma, ayıp olur” der Damadının başında bulunduğu şirkete kamu bankalarından büyük krediler verileceğini duyunca “yapmayın, laf olur” der

“Büyük düşünen” bir başbakan bağımsız bir basının halkın haber alma özgürlüğü için ne kadar önemli olduğunu bilir, medeni ülkelerde özgür basının işlevinin ne olduğunu bilir, sevmediği basını cezalandırmaya kalkışmaz Bunu ancak “küçük düşünen,” ülkesinin büyüklüğünü ve ileri medeniyete ulaşmasının ne anlama geldiğini bilmeyen, kavramayan başbakanlar yapar


***

Demiş ki: “Siz karşınızda el pençe divan duran başbakanlara alışmışsınız”

Bu başbakanlar kimlermiş, onu söylememiş Ama kendisinin “karşısında el pençe divan duran” gazeteler ve gazeteciler istediğinin kanıtları ayan beyan ortada duruyor

Demokrasilerde başbakanların karşısında el pençe divan duran gazeteciler de yoktur, gazetecilerin karşısında el pençe divan duran başbakanlar da yoktur Bunlar zaman zaman karşı karşıya gelebilirler, farklı düşüncelerde olabilirler Ama bütün basından karşısında el pençe divan durmasını sadece kendisini padişah zannedenler bekleyebilir