Orhan Veli Kanık - Ebabil

EBABİL

Alıp içinde sesler uçuşan bu akşamdan

Hafızamı bir deniz kıyısına çeken yol,

Aydınlık rüyaların peşine düşen gondol

Mavi bir denizde yüzer gibi yanan şamdan

Tuşların üstünde karanlığın heyulası

Ve birden kalbe çırpınışlar veren hatıra

Çekmede beni saadet dolu dünyalara

Mine parmaklarında sedalaşan hülyası

Sıyrılmada gözlerimden yıllarca geceler

Ve yalnız kalmada bir yaza ram olan sahil,

Uçuşmada gökyüzünde bir sürü ebabil:

Sevgimi ve hasretimi ebedi kılan yer

Açık pancurlarından seslerin dokulusu

Bir göl mü ürpermede ruhun uzaklarında?

En yakın sevgiyi duymayan dudaklarında

Her yaşayıştan daha güzel olan gülüşü

Ilık gölgelerde uyutup düşünceleri

Beyaz etekler ile bana göründüğün an

Ve kapıları yeşil sabahlara açılan

Sıcak tahayyüllerle dolu yaz geceleri

Renkli fanusların altında doğan dünyası,

Omuzlarında ay ışığından örgülerle

Eklenmede içime hasret kaldığım yerle

Mine parmaklarında sadalaşan hülyası