12-07-2008
|
#1
|
meLankoLik_asaLet
|
Erinha Ya Bilal!
LA İLAHE İLLALLAH MUHAMMEDEN RASULULLAH
Bu sözün cazibesine kapılanlar,hakikat güneşi Muhammed (sav)'in nuru etrafında pervane olup, yanıp tutuşanlar hep  Ve dedilerki;
Aşkın bir gök gibi yayılır göğsümüze Ya Rasulallah!
Umutlar filizlenir,bahar gelir yeryüzüne Ya Rasulallah!
Cuşa gelir,cezbelenir cümle canlar,
Can verir cemalin seyrine Ya Rasulallah!
cemalin seyrine defalarca can vermeye hazır olanlardan biri,rengini ve sevdasını Kabenin örtüsünden alan güzide sahabi Habeşli siyahi köle Bilal (ra) idi  Seyyidül müezzini Bilal (ra),cemalini seyre doyamadığı o gül yüzlü güzel(sav) bülbülü nalanıyla aynı zamanda Medine'ye hicrette sonsuzluk şarkısını ilk defa o söylemişti Mekke semalarında islamın zafer nidalarını seslendiren yine onun latif sedasıydı Aşıkları mutlak sevgilinin huzuruna davet eden çağrı O'nun sesiyle yankılanmıştı yıllarca Medine semalarında İnsanlığın manevi yükünü üzerinde taşıyan ümmetinin sevdalısı Nebiyyi Muhterem (sav) zaman zaman kendisine 'ERİHNA YA BİLAL!' (bizi ferahlat Ya Bilal!) diyerek birşeyler okumasını isterdi Bilal'i çoşturan en büyük istek bu olsa gerekti Maşukun huzurunda O (sav)'na seslendirmek ne büyük saadetti
O bu meclislere o kadar alışmıştıki O (sav)'nun sesini duymadan ,O (sav)'nun kokusunu almadan,O (sav)'nun gül yüzüne bakmadan şakıyamıyordu artık En büyük korkusu Kainatın Efendisinden ayrı kalmak,O (sav)'den ayrı düşmekti Her acıya katlanmış, her türlü işkenceye tahammül etmişti Ama böyle bir acıya tahammülü yoktu Nitekim Kainatın Gülü (sav) solduğu vakit bülbülüde derin bir sessizliğe büründü Artık bu yerlere sığamıyordu"
Daha dokunmadan kurudu irem
Çöllere bir türlü yağamıyorum
Siyah gözlerine benide götür
Artık bu yerlere sığamıyorum
Gitmek istiyordu Bilal (ra)  Gitmek  İçinde bir an evvel şehadete erişip sevgiliye kavuşma arzusu vardı Ebu Bekir (ra)'den izin istedi Halife gözleri dolu dolu Bilal'e sordu;
'Sen gidersen kim bize ezan okuyacak Ya Bilal?'
Bilal (ra) göz pınarlarında kaynayan elem dolu yaşlarla cevap verdi:
-Ben Allah Rasulünden (sav) sonra kimse için ezan okuyamam
Halifenin izniyle Medineden ayrılan Hz Bilal (ra) ömrünün kalan kısmını Şam'da geçirecektir Seven ile sevilen, aşık ile maşuk arasında anlaşılması güç cazibe vucuda gelir Hasret her iki tarafıda yoklamaktadır Hz Bilal (ra) mana aleminde aşkıyla yanıp tutuştuğu sevgililer sevgilisini (sav) görür Kainatın Efendisi (sav) Bilal'i huzuruna davet eder Sanki 'ERİHNA YA BİLAL!' demektedir Bu davet Bilal (ra)'ı sevinç gözyaşlarına boğar Bilal'in kalbi yerinden fırlayacakmış gibi hızla atmaktadır
El etsen ırmaklar yollara düşer
Gül geri döner gülşenine Ya Rasulallah!
Ay örtülere bürünür bulutlar yürür peşinden
Güneş bin bende olur bir şem'ine Ya Rasulallah!
Gül gülşenine dönmektedir  Bilal'in ayrılırken hissettiği bir an evvel uzaklaşma duygusu, şimdi biran evvel kavuşma iştiyakına dönmüştü Bilal (ra) ile birlikte sanki bütün mevcudatın acelesi vardı Yollar bile bir başka uzanmaktaydı
Bilal'in (ra) nasır tutmuş mübarek ayakları altında Medine  Ana şehir! Yar şehir! Canan şehir can şehir! Peygamber-i Zişana kucaklar açan şehir!Kutsal belde şimdide Bilal'i kucaklamaya hazırlanmaktadır Özlemin neşeye, ayrılığın vuslata, sıkıntıların vuslata dönüştüğü yolculuk nihayet bulmuştu Halife Hz Ömer (ra), Bilal'in dönüşünü işitmiş, namaz vakti ondan ezan okumasını istemişti Vakit aşığın yürek yangınını maşuka sunma vaktidir Yıllardır susan bülbülün şakıma vaktidir Bilal (ra) her zamanki yerine çıktı ve ezan okumaya başladı Medine halkı Bilal'in sesiyle birlikte sokaklara döküldü Küçük-büyük,genç-ihtiyar, kadın-erkek,herkes mescidi Nebeviyye koştu Medinede yer yerinden oynamıştı Bir duygu sağanağı, bir gözyaşı seliki ;Bilal'in etrafında halka halka toplandı Sahabe adeta Rasulullah (sav)'ın devrini yaşıyordu Sanki Allah Rasulü (sav) Bilal (ra)'ın sesiyle onlara sesleniyordu Medine halkı vecd içinde 'Hoş geldin Ya Bilal! Hoş geldin Ya Rasulallah!'diyorlardı Bilal (ra) ezan okudu Onlar ağladılar Onlar ağladılar Bilal (ra) okudu Ağladılar  Ağladılar  Ağladılar  Da ha önce hiç ağlamadıkları kadar ağladılar İçlerinden en çok ağlayan ise Halife Hz Ömer'di
Asırlardır okunan ezanlar hep Rasulullah(sav)'ın özlemini taşımaktadır Her müezzin bunalan ümmetin 'ERİHNA!' TALEBİNE CEVAP VERMEKTEDİR  
Selamün Aleyküm kardeşler! Mustafa Demirci'nin AŞK KAĞIDA YAZILINCA adlı kitabından okuyup sizlerle paylaştığım bu yazıyla sizleri bir an dahi olsun maneviyat rüzgarlarıyla asrı saadete götürebildim ise ne mutlu bana 
Dualarınızda bu kardeşinizide denizin yanında damla misali yer ayırırsanız çok sevinirim Allahü Teala bizleri manevi bağlardan ayırmasın  
Selam ve dua ile Fi emanillahi teala
Sahabelerin adı anılınca deme kem küm,
Adları anılınca hemen radıyallahü anhüm
|
|
|