Cehennemin Feryadı

“Cehennemi getirin!”


Mahşer günü, Hak teâlâ; - Cehennemi getirin! diye emreder meleklere Vazifeli melekler, derhal gidip, bu emri Cehenneme bildirirler

Cehennem sorar:

- Hak teâlâ beni niye çağırıyor?

- Seninle kâfirlerin cezâsını verecek Sen, bunun için yaratıldın

Ve onu, yetmiş bin zincirle tutup çekerler

Cehennemin öyle şiddetli bağırması ve ateş saçması vardır ki, yedi kat gökleri siyah dumana boğar

Bir ara kurtulur meleklerin ellerinden

Gümbürtüsü ve şiddeti öyledir ki, bir yıllık mesâfedeki mahşer meydanında duyulur

Ehl-i mahşer, korkudan ne yapacaklarını bilemezler

Birbirlerine sarılıp;

- Bu ses nedir? diye sorarlar meleklere

Cevaben;

- Cehennem, meleklerin elinden kurtulmuş, buraya geliyormuş! denir

Bunu duyanların dizlerinin bağı çözülür

Ve oldukları yere yığılırlar

Peygamberlere bile korku gelir

Her biri Arş-ı âlâya sarılıp;

- “Nefsî! Nefsî!” derler

Yâni “Yâ Rabbî! Bugün nefsimden başka bir şey istemem!” diye yalvarırlar

Ama Sevgili Peygamberimiz;

- Ümmetî! Ümmetî! der

Yâni “Yâ Rabbî! Ümmetime selâmet ver!” diye niyaz eder

O anda Cehennemden öyle korkunç sesler çıkar ki, mahşer halkı, korkudan yüzleri üzerine kapaklanırlar

O gün, “Allah”tan gayri kimseden ümit yoktur

İşte o kritik anda, Server-i âlem Efendimiz arslan gibi çıkar ortaya

Ve Cehennemi durdurup;

- Git yerine! Tâ ki, ehlin sana güruh güruh gelsinler! diye emreder

Cehennem;

- Başüstüne yâ Muhammed! der

Ve oradan uzaklaşır

Ehl-i mahşer rahat bir nefes alır o zaman

Onun bu şefkatini gören mahşer halkı;

- Ne merhametli bir Peygamber! derler birbirlerine