Kimseye Söyleyemem (Namaz)...

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-01-2012

Kimseye Söyleyemem (Namaz)

Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im Sen çağırınca, kendime
ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm

Ezan okununca, sevdiklerimle geçirdiğim zamanların azalmasından korktum Vakit girince, içim “cız” etti
hep Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza
durdum

Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim “Az sonra”larım
“çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım Sonunda
ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna Pazarlığımı vaktin daralmışlığını
bahane ederek yeniden ileri sürdüm Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak
kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım

Oysa rahatlığı Sana borçluyum Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana Damarlarımın
her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana
Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana
Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa,
her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin Tenim
her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar
geleceğim huzursuz günler Senin

Gün oldu; usandım Sabrımı tükettim; tükendim Kendimi yontmaya
heveslendim Benden istediğin zamanı çok gördüm Benden istediğini, benim
için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum Fazla buldum namazın
rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım Günümü delik deşik etmeni,
işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı,
uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm “Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna;
içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece
bedenimle, mıhlı kaldım Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı
bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor
olabilirdin beni Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan
bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da
delik deşik etmelerini takdir edebilirdin Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma
savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana

İçten pazarlıktı benimkisi Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim
Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm Kendimi
sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim

Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim Acelem vardı;

Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan
korkmam

Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım Başka kime
söyleyeyim Başka kimin anlayışından medet umayım

Kimseye Söyleyemem (namazı erteleyenler İçin)

ALINTI

08-01-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Kimseye Söyleyemem (Namaz)... Kimseye Söyleyemem (Namaz) Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm Ezan okununca, sevdiklerimle geçirdiğim zamanların azalmasından korktum Vakit girince, içim “cız” etti hep Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim “Az sonra”larım “çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna Pazarlığımı vaktin daralmışlığını bahane ederek yeniden ileri sürdüm Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım Oysa rahatlığı Sana borçluyum Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana Damarlarımın her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin Tenim her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler Senin Gün oldu; usandım Sabrımı tükettim; tükendim Kendimi yontmaya heveslendim Benden istediğin zamanı çok gördüm Benden istediğini, benim için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum Fazla buldum namazın rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım Günümü delik deşik etmeni, işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm “Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna; içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece bedenimle, mıhlı kaldım Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor olabilirdin beni Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da delik deşik etmelerini takdir edebilirdin Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana İçten pazarlıktı benimkisi Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm Kendimi sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim Acelem vardı; Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan korkmam Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım Başka kime söyleyeyim Başka kimin anlayışından medet umayım Kimseye Söyleyemem (namazı erteleyenler İçin) ALINTI