Hayat Ve Ölüm

Hayat ve Ölüm
ÖLÜMSÜZ GERÇEK ölüm, hayatı solumaya devam ediyor; an be an, gün be gün ömür, ölümün kucağına akıyor… Değişmez değişim dünya döndükçe değişmeyecek; doğmak kadar ölmek, varlığın diğer yarısı olarak var olmayı sürdürecek… Nice nesiller, nice hükümranlıklar bu hükmün dışına çıkamadı, çıkamayacak; dünya iki kapısı açık bir han, gelmek kadar gitmek, her an olan, sıradan ve olağan bir hal…
Yanılgıların, yanlışların en büyüğü burayı sahici sanmak, sanki buralıymış gibi yaşamak, ölümü öteleyerek nefeslenmek… Tutkuların esaretinden kurtulmak, zevklerin kör kuyusundan çıkmak, ölümü Önceleyerek bakmak; hayata, hadiselere, kederlere, sevinçlere… Hepsi bir “AN”a dökülüyor veya bir “an”da her şey var… Ömür, zamandan düşen bir damla, ölüm;damlayı ölümsüzlük nehrine akıtan bir nefes…
Her nefes, başlangıç ve bitişin buluşup ayrıştığı siyah ve beyaz nokta; günün siyah ve beyazda nefes alıp vermesi gibi ölümlülükten ölümsüzlüğe akıyor… Akan zamanı hayıflanmak, gelen ölümden endişe etmek; hayatın iki berzah arasında sıkışmışlı Sıkıntıların en büyüğü “AN”lık zevklerde beka arayarak koşuşturmak, sonuçta Yorgun, Yılgın, Yitik bir şekilde Yıkılmak; ne acınası bir hayat, ne kederli bir ömür, ne büyük Kaybediş…
ONDAN büyük nasih var mı? ONU anmak ve hatırlamak için, zamana ve zemine ihtiyaç yok, her an ONU düşünebilir, bitmeyen hayat dersi alınabilir, ömür oldukça bu ders bitmez, dünyanın da dershane olduğu…
Kara Kalemden