Ehl-İ Beyti Sevmek İmanın Alâmetidir

Allah Teâlâ, müminlere Resûlü’nün sevilmesini farz kıldığı gibi onun parçası olan ve kendisine inanan yakınlarının da sevilmesini, bu şekilde Peygamber’in (sav) sevindirilmesini istiyor Bir ayet-i kerimede şöyle buyrulmuştur:





“Resûlüm onlara de ki: Ben bu davetime karşılık olarak sizden bir karşılık ve ücret beklemiyorum; sadece yakınlarıma sevgi göstermenizi istiyorum” (Şûrâ/23)

İbn Abbas (ra) naklediyor: Bu ayet-i kerime indiği zaman, bazıları, “Yâ Resûlellah! Sevmemiz vacip olan bu yakınlarınız kimlerdir?” diye sordular; Efendimiz (sav),

“Ali, Fâtıma ve onların çocukları Hasan ile Hüseyin” buyurdu (Tabarânî, el-Kebîr, No: 2641; Heysemî, Mecmau’z-Zevâid, IX, 168)





Efendimiz (sav), başka bir hadislerinde, onları dost edenleri kendisinin de dost edeceğini, onlara düşmanlık edenlere kendisinin de düşman olacağını beyan buyurmuştur (Hâkim, Müstedrek, III, 149; Tabarâni, el-Kebîr, No:2619, 2620)


Resûlullah (sav) Efendimiz, Ehl-i Beytin sevgisinin, kendisini sevmekten ileri geldiğini şöyle belirtmiştir:


“Sizi nimetleriyle rızıklandırıp gıdâlandırdığı için Allah’ı seviniz Beni Allah’ı sevdiğiniz için seviniz Ehl-i Beytimi de beni sevdiğiniz için seviniz” (Tirmizî, Menâkıb, 32; Hâkim, Müstedrek, III, 150)


Efendimiz’in zevcesi Ümmü Seleme (r anha) anlatıyor:


Resûlullah (sav) Ali, Fâtıma, Hasan ve Hüseyin’le yemek yedi Yemekten sonra, onları üzerindeki elbise ile sardı ve,


“Allahım! Bunlara düşman olana sen de düşman ol; bunları seveni sen de sev!”

diye duâ etti (Ebû Ya’lâ, Müsned, No:6951; Heysemî, Mecmau’z-Zevâid, IX, 166-167)


Resûlullah (sav) Efendimiz’in amcası Abbas (ra) bir gün üzüntülü bir şekilde, Efendimiz’in huzuruna geldi ve,


“Yâ Resûlellah! Kureyş bizden ne istiyor; birbirleriyle karşılaşınca güler yüz gösteriyorlar, bizimle karşılaşınca yüzleri değişiyor!” diye şikâyet etti Allah Resûlü (sav) bu hâle çok gazaplandı; yüzü kıpkırmızı oldu Sonra,

“Allah’a yemin ederim ki, bir kalp sizleri Allah ve Resûlü için sevmedikçe o kalbe iman girmiş olmaz”

buyurdu ve şöyle devam etti:


“Ey insanlar! Kim amcama eziyet ederse, bana eziyet etmiş olur Hiç şüphesiz bir kimsenin amcası babası gibidir” (Tirmizî, Menâkıb, 28; Ahmed Müsned, I, 207)


Resûlullah (sav) Efendimiz, Hz Ali’ye hitaben: “Yâ Ali, seni ancak mümin olanlar sever; sana ancak münafıklar buğzeder”

buyurmuştur( Müslim, iman, 131; Tirmizî, Menâkıb, 20; Nesâî, iman, 19)


Allah Resûlü (sav), Hz Hasan ve Hz Hüseyin (ra) için, “Bunlar benim evlâdımdır; evlâdımın çocuklarıdır Allahım! Ben onları seviyorum, sen de sev Allahım, onları sevenleri de sev!”

diye duâ etmiştir (Tirmizî,Menâkıb, 50; Beğavî, Mesâbihu’s-Sünne, IV, 194 (No: 4829))


Büyük arif Muhyiddin b Arabî hazretleri (ks) demiştir ki: “Allah Resûlü (sav), Allah Teâlâ’nın emriyle bizden yakınlarına muhabbet etmemizi istemiştir (Şûrâ/23) Bundan sonra bir mümin Hz Peygamberin (sav) bu talebim kabul etmezse, yarın kıyamet gününde ona hangi yüzle bakacak ve onun şefaatini nasıl umacaktır?”


Bir sadık âşık demiştir ki: “Sevgilinin yaptığı her şey sevgilidir Eğer senin Allah ve Resûlü için muhabbetin sahih ise, Hz Peygamber’in (sav) Ehl-i Beytini de seversin Herkesin imanı onların muhabbeti ile ölçülür” (Ibnu Arabî, el-Futûhâtu’1-Mekkiyye, I, 29 Bölüm (Özetle alındı))