Anne Ve Babasına Cevap

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-11-2012

ANNEME VE BABAMA…

Çizgili defter arasında çiçek kurutacağımız çağda, düştük öfkenin döl yatağına

Duvarlarında kocaman harflerle intikam yeminleri yazılı kentlerde uçurduk ilk uçurtmalarımızı… Marşlarla tanıştık şiirlerden önce ve kara önlükler giydik rengarenk çiçekler açarken gözlerimizde

Karanlıkta bir ışık aradık umut beklerken, birbirimizin kalbinde sevgiyi yeşertmeye çalıştık kavga ederken, çabaladık

Gözlerimizin içine bakmadan konuştuk, dolandırdık

Ölümün kokusunu hissettik ağlarken köşelerde

“Erkekler ağlamazdı,” ama “kız gibi de gülmezdi

” Somurtup oturduk tahta sıralarda

Biliyor musunuz dostluğu, iyiliği, bölüşmeyi hiç bilemeden büyüdük biz

Savaşa yollar gibi dualar ve gözyaşlarıyla yolladı mektebe analarımız

Zifiri karanlıktı ergenliğimizin okul koridorları

Tarih derslerinde amentü duası ve cenk masalları öğrendik, bedende ise iyi güreşmeyi

Ahlak zabıtası pusuda dört bir yanda

Ve kara bir bulut gibiydi ergenliğimizin üzerinde disiplin yönetmelikleri

Utangaç kızlar mahçup ağlardık, bir günah gibi gizlerdik buselerimizi

Coşkularımızı, ruhumuzun en derinliklerine gömdük

Bencilleştikçe alkışlanıp, paylaştıkça ayıplandık

Umduk ki bir gün barış gelecek, iyilik gelecek ülkeye, beklenmedik bir dost mektubu gibi

Umduk ki yer altı sığınağında, küllerin arasından kafalarımızı uzatıp kardeşliği soluyacağız ve endişesiz yürüyeceğiz kuytusunda kentlerin

Sardunyalar ekeceğiz siperlerin kum torbalarına

Anladık bugün umut etmenin yetmeyeceğini

Biz günümüzü umuda ayarlamışken, güzellikler için dövüşebilmeyi vurmaktadır artık saat…

Bir Öğrenci

Kaynak : ÖV-DER (Tüm Öğrenci Velileri Dayanışma Derneği Genel

Merkez Bülteni, Sayı:4, Kasım 2005, Ankara)

07-11-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Anne Ve Babasına Cevap ANNEME VE BABAMA… Çizgili defter arasında çiçek kurutacağımız çağda, düştük öfkenin döl yatağına Duvarlarında kocaman harflerle intikam yeminleri yazılı kentlerde uçurduk ilk uçurtmalarımızı… Marşlarla tanıştık şiirlerden önce ve kara önlükler giydik rengarenk çiçekler açarken gözlerimizde Karanlıkta bir ışık aradık umut beklerken, birbirimizin kalbinde sevgiyi yeşertmeye çalıştık kavga ederken, çabaladık Gözlerimizin içine bakmadan konuştuk, dolandırdık Ölümün kokusunu hissettik ağlarken köşelerde “Erkekler ağlamazdı,” ama “kız gibi de gülmezdi” Somurtup oturduk tahta sıralarda Biliyor musunuz dostluğu, iyiliği, bölüşmeyi hiç bilemeden büyüdük biz Savaşa yollar gibi dualar ve gözyaşlarıyla yolladı mektebe analarımız Zifiri karanlıktı ergenliğimizin okul koridorları Tarih derslerinde amentü duası ve cenk masalları öğrendik, bedende ise iyi güreşmeyi Ahlak zabıtası pusuda dört bir yanda Ve kara bir bulut gibiydi ergenliğimizin üzerinde disiplin yönetmelikleri Utangaç kızlar mahçup ağlardık, bir günah gibi gizlerdik buselerimizi Coşkularımızı, ruhumuzun en derinliklerine gömdük Bencilleştikçe alkışlanıp, paylaştıkça ayıplandık Umduk ki bir gün barış gelecek, iyilik gelecek ülkeye, beklenmedik bir dost mektubu gibi Umduk ki yer altı sığınağında, küllerin arasından kafalarımızı uzatıp kardeşliği soluyacağız ve endişesiz yürüyeceğiz kuytusunda kentlerin Sardunyalar ekeceğiz siperlerin kum torbalarına Anladık bugün umut etmenin yetmeyeceğini Biz günümüzü umuda ayarlamışken, güzellikler için dövüşebilmeyi vurmaktadır artık saat… Bir Öğrenci Kaynak : ÖV-DER (Tüm Öğrenci Velileri Dayanışma Derneği Genel Merkez Bülteni, Sayı:4, Kasım 2005, Ankara)