İmdat Hanım İhmal Sokağı Onaltı Numara

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-11-2012

İmdat Hanım, İhmal Sokağı, Onaltı Numara

İçinde bir can dolaşıyor ki onun,
bir türlü doğuramadığı bebek gibi

Bir şeyler var söyleyeceği ama
ağzı her açıldığında
engelliyor yüreği

Siz onu tanımazsınız

Yapraklarından eski şiirlerin eksilmediği
kitap sayfaları arasında kurutulmuş
bir çiçek gibi

Ve unutmadan bir zamanlar
deli divane sevildiğini,
kenetlemiş oturmuş
penceresinin önünde
birbirine ellerini

İmdat Hanım, İhmal Sokağı, on altı numara

Hüzünlenir penceresinde ara sıra
hatırlayıp eski sevgililerini

Tutup ona gençlik zamanlarını verseniz
-hani uğruna bıçakların çekildiği,
canların verildiği,
bir içim su olduğu eski günlerini-
tüm varlığını seriverir ayaklarınıza

Hem zaten ne varlığı kalmış ki
şu üç günlük dünyada?
Kırkında göçmüş bir kocadan miras
küçücük bir evceğiz
-nohut oda bakla sofa-
Ve bankada
yılların emekleriyle anca birikmiş
üç otuz para
-onu da tenezzül edip almaz kimse yani
atıverse sokaklara! -

İmdat Hanım bir hüzünlenir ki görmelisiniz
eski bir İstanbul şarkısı çaldığında radyoda

Hele bir de sallanıyorsa koltuğunda
hepten dayanılmaz olur yüreğinin sancısı

Yaşlar emekler gözlerinden, belirgin
ve utanır gibi sokağından
perdelerini örter sıkı sıkı

Çocuk gibi uykulara sığınır
karanlığın sessizliğinden
fazlasıyla tedirgin

Canım ne bulmuştur ki zaten
bunca yıllık hayatında?
Gençlik gençlik diye yandığı
işte şu fotoğraflardaki eskimişliktir

Hem gençliğinden eline
-bir kaç tatlı kaçamağın tadı harici-
ne geçmiştir?
Nice erkekler yanmışken ona, gidip
kırkında ölecek bir fukaraya gönül vermiştir

İhmal Sokağı, on altı numara

Kapı içerden sürgülenmiştir

İmdat Hanım eskiye bandırmış gözlerini
bir küçük rakıyla tazelenmiştir

Gencecik bir kız olmuştur zihninde

Kalkıp çarliston yapmalıdır şimdi

Hatta çıkarıverip giysilerini,
dökünüp tüm kırışıklarını bir de
narin vücuduna aynalarda bakmalıdır

Kendine kavuşamamış eski aşıklarının böylece
birer birer kemiklerini sızlatmalıdır

Açıvermelidir şimdi on altı numaranın kapısını,
İhmal Sokağının parke taşlarına basmalıdır

Bir uçurum olmalıdır sokağın sonunda,
Kendini boşluğa bırakmalıdır

Bu yalnızlığın ellerinden kurtulmalıdır artık;
Anı olmuşsa madem tüm sevdiği zamanlar
onlara karışmalı,
arada hatıra gelen bir anı olmalıdır

Rakısı bitmiştir zaten,
Beyaz peyniri iyiden iyiye sararmaktadır

Düşleri kalmamışsa eğer tazelenecek,
hayalleri de avutmuyorsa artık gönlünü
bu nankör dünyaya niye katlanacaktır?

Kendini bıraktığında bir uçurumdan
boşluğa düşmek yerine
gökyüzüne savrulup yıldızlara çarpsa,
tüm vücudu yıldız taneleri olup saçılsa geceye,
inan olsun burada beş dakika durmayacaktır

Ama bu gece de geç kalmıştır be güzelim!
Çatıların üzerinde güneş ağlamaktadır

Kuşlar cıvımaya başlamıştır yine

Utanmadan dünya
yeni bir güneş daha doğurmaktadır

Işığı gezinirken güneşin İhmal Sokağında
on altı numaranın perdeleri açılmaktadır

Radyoda eski bir İstanbul şarkısı

Yaşlı bir kadının yüreğinin sancısı
pencereden sokağa taşmaktadır

İmdat Hanım penceresinde
yepyeni bir günün
kalabalık başlangıcına inat
yalnızlığına ağlamaktadır

21 Şubat 1994

Aşkın Güngör

07-11-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	İmdat Hanım İhmal Sokağı Onaltı Numara İmdat Hanım, İhmal Sokağı, Onaltı Numara İçinde bir can dolaşıyor ki onun, bir türlü doğuramadığı bebek gibi Bir şeyler var söyleyeceği ama ağzı her açıldığında engelliyor yüreği Siz onu tanımazsınız Yapraklarından eski şiirlerin eksilmediği kitap sayfaları arasında kurutulmuş bir çiçek gibi Ve unutmadan bir zamanlar deli divane sevildiğini, kenetlemiş oturmuş penceresinin önünde birbirine ellerini İmdat Hanım, İhmal Sokağı, on altı numara Hüzünlenir penceresinde ara sıra hatırlayıp eski sevgililerini Tutup ona gençlik zamanlarını verseniz -hani uğruna bıçakların çekildiği, canların verildiği, bir içim su olduğu eski günlerini- tüm varlığını seriverir ayaklarınıza Hem zaten ne varlığı kalmış ki şu üç günlük dünyada? Kırkında göçmüş bir kocadan miras küçücük bir evceğiz -nohut oda bakla sofa- Ve bankada yılların emekleriyle anca birikmiş üç otuz para -onu da tenezzül edip almaz kimse yani atıverse sokaklara! - İmdat Hanım bir hüzünlenir ki görmelisiniz eski bir İstanbul şarkısı çaldığında radyoda Hele bir de sallanıyorsa koltuğunda hepten dayanılmaz olur yüreğinin sancısı Yaşlar emekler gözlerinden, belirgin ve utanır gibi sokağından perdelerini örter sıkı sıkı Çocuk gibi uykulara sığınır karanlığın sessizliğinden fazlasıyla tedirgin Canım ne bulmuştur ki zaten bunca yıllık hayatında? Gençlik gençlik diye yandığı işte şu fotoğraflardaki eskimişliktir Hem gençliğinden eline -bir kaç tatlı kaçamağın tadı harici- ne geçmiştir? Nice erkekler yanmışken ona, gidip kırkında ölecek bir fukaraya gönül vermiştir İhmal Sokağı, on altı numara Kapı içerden sürgülenmiştir İmdat Hanım eskiye bandırmış gözlerini bir küçük rakıyla tazelenmiştir Gencecik bir kız olmuştur zihninde Kalkıp çarliston yapmalıdır şimdi Hatta çıkarıverip giysilerini, dökünüp tüm kırışıklarını bir de narin vücuduna aynalarda bakmalıdır Kendine kavuşamamış eski aşıklarının böylece birer birer kemiklerini sızlatmalıdır Açıvermelidir şimdi on altı numaranın kapısını, İhmal Sokağının parke taşlarına basmalıdır Bir uçurum olmalıdır sokağın sonunda, Kendini boşluğa bırakmalıdır Bu yalnızlığın ellerinden kurtulmalıdır artık; Anı olmuşsa madem tüm sevdiği zamanlar onlara karışmalı, arada hatıra gelen bir anı olmalıdır Rakısı bitmiştir zaten, Beyaz peyniri iyiden iyiye sararmaktadır Düşleri kalmamışsa eğer tazelenecek, hayalleri de avutmuyorsa artık gönlünü bu nankör dünyaya niye katlanacaktır? Kendini bıraktığında bir uçurumdan boşluğa düşmek yerine gökyüzüne savrulup yıldızlara çarpsa, tüm vücudu yıldız taneleri olup saçılsa geceye, inan olsun burada beş dakika durmayacaktır Ama bu gece de geç kalmıştır be güzelim! Çatıların üzerinde güneş ağlamaktadır Kuşlar cıvımaya başlamıştır yine Utanmadan dünya yeni bir güneş daha doğurmaktadır Işığı gezinirken güneşin İhmal Sokağında on altı numaranın perdeleri açılmaktadır Radyoda eski bir İstanbul şarkısı Yaşlı bir kadının yüreğinin sancısı pencereden sokağa taşmaktadır İmdat Hanım penceresinde yepyeni bir günün kalabalık başlangıcına inat yalnızlığına ağlamaktadır 21 Şubat 1994 Aşkın Güngör