Çocuğu Aldıramadım

Çocuğu Aldıramadım - Zeynep Akıllı
Ben anneyim Hem de iki çocuk annesi Böyle olmayı gerçekten istemiş miydim? Hayır, bin kez hayırHiç istememiştim İstememiştim çünkü aşık olduğum kocamı iyi tanımıyordumİstememiştim çünkü evleneli daha dört beş ay olmuştu, evliliğe alışamıyordumİstememiştim çünkü ilerlemek istediğim bir mesleğim vardıHem bir çocuğun sorumluluğunu taşıyacak gücüm, isteğim yoktu Peki, Niçin?

Evet, niçin kürtaj yaptıramadım Dahası niçin kürtajın k sını ağzıma almaktan korktum Kendi kendimi niçin bile bile mahvettim? Başkalarını kırmamak için Kimdi o başkaları? Sevgili kocam, annem, babam, kocamın ailesiNasıl esirgerdim onlardan bu mutluluğu (!)? Esirgemedim tabii Kimse, beni hep sevdiklerini söyleyen kimse sormadı bu çocuğu istiyor musun diye? Bu çocuk dünyaya gelirse mutlu olacak mısın diye sormadı kimse

Sormazlardı çünkü akıllarına bile getiremiyorlardıliğin beni mutsuz edebileceğini, isteklerimin çok farklı olabileceğiniHem bir canlıyı, kendi canımdan kanımdan olan bir parçamı nasıl yok edebilirdim? Canavar mıydım? Bunları onlara söyleyebilirdim ama korktumHem başlangıçta o daha insan bile değildi, bir et parçasıydı İşte bunu söylemekten çok korktumCanlı olduğunu hissediyordum, çünkü buna inandırılmıştım Gülecek, ağlayacak, zıplayacak, her şeyi yapacaktı benim gibiAma ya ben? Ya benim yaşamım? Ya benim isteklerim, beklentilerim, hedeflerimHepsi yok oldu

Onu suçlayacağımı da biliyordum Suçladım da gizli gizli Bunu kabul etmemek için de sürekli şımarttım onu Her istediğini yaptım, istemediğini deBazen suçlu o diyordum, şu yatakta mışıl mışıl uyuyan bebekSuçlu o, oyuncaklarıyla oynayan şu çocuk diyordum sık sık Suçlu o, şu yemeğini yememekte direnen yumurcak O, oAslında, o değildi Bendim, kocamdı, annem-babamdı, kayınvalidemlerdiSuçlu korkaklığımdıSuçlu, yaşamımı başkalarına göre düzenleyişimdiYetiştirilme biçimimdi, boyun eğmemdi

Onu doğurmak istemediğimi kocama söyleyemez miydim? 20 yaşındayken anne olmayı istemediğimi, beceremeyeceğimi söyleyemez miydim sankiİkimiz de mutsuz olacağız, çok mutsuz diyebilseydimO cesareti kendimde bulabilseydima Daha çok erken, önümüzde yaşanacak bir sürü yıl var, daha ben kendim çocuğum, büyüdüğümü hissetmiyorum, evlilik bile beni bunaltıyor, belki ben büyümek istemiyorum, hem bana annem-babam izin vermedi ki, bırakmadı ki büyüyeyimKeşke bunları diyebilseydimVe devam etseydim: "Benim adıma, iyiliğim için yaşamımı düzenliyorsunuz, ben kendim olmak istiyorum, işime yeni girdim, başaracağıma da inanıyorum, ama bu bebek doğarsa her şeyimi yitireceğim, soluk bile alamayacağımMutsuz olacağız"

Bunları söylemeliydim, yapamadımAnnemlere, kayınvalidemlere, "İlk torununuzu birkaç yıl sonra sevseniz, ne farker" diyebilirdim, onu da, onu da yapamadımSöyleseydim ne olurdu acaba? Korkma yavrucuğum biz sana yardım ederiz, sen yine işine gidersin, biz ona bakarız, biz büyütürüz" derlerdi eminimAma ben bunu istemezdim ki İş yerinde çocuğu olan kadın arkadaşlarımı görüyordum çünkü Akılları evlerinde, bebeklerinde olan, suçluluk duyan kadın arkadaşlarım gibi olmak istemiyordumİstemediğim için de işimi bıraktım, mesleğime bir daha hiç dönmedimdönemedim

Eminim kocama çocuğu aldıralım deseydim, çok üzülürdü, çok kırılırdıAnne olacağımı öğrendikten sonra çevremde pervaneydi, gözünde yücelmiştim, durulmuştum, büyümüştüm, Oysa ki, öyle değildiZorlukların evliliği güzelleştireceğine inanıyordu kocam Çocuğumuza ve bana bakacak, bakmak için de daha çok çalışacaktı, işte mutluluk buydu onun için Zorluklar aşkımızı artıracaktıAma öyle olmadı, tersine, azalttı, yok etti

Dokuz ay boyunca sustumSonraki yıllar da Çemberi kıramadım Çemberim ikinci bebeğin doğumuyla daha da daraldı Aradan tam on yıl geçti Şimdi ben neyim? Bir anne Hem de iki çocuk annesi Onları istemedin dünyaya getiren bir anneyim ben Sadece anne Ve mutsuzumBoşandığım kocam mutlu tersine Yeni bir kadınla yeni bir yaşama başladı çoktan Cesur bir kadınlaÇocuk doğurmayacağını söyleyen ve savunan, çalışan bir kadın kocamın yeni karısı

Ben sadece anneyimAilesinin yanına sığınmış, iki çocuğuyla şaşkın şaşkın yaşama bakan bir kadınım Çok mutsuzum



Zeynep Akıllı