Yorgun Savaşçı 1

Yorgun Savaşçı 1- Şule meryem canpolat öyküleri


Masasında okunmayı bekleyen bir sürü kitap vardınicedir kitaplarıyla, masası arasında kilim dokuyorduherkesin vardı küçük bir evreni lakin, büyük kitaplar içinde hayatları küçülten biraz da insandı


Büyük kitaplar okuyunca, büyük laflar edince ya da büyük yazılar yazınca hayatı omuzlamış, hatta anlamış olmanın edası vardı "insan" denilen canlıda


Kitaplardan da duvarlar örülebilineceğini unutmuştu, önemsiz saydığı detaylar içindeHükümleri uygulanmayan bir sürü kitaplardan ibaret hayatlardık işte


Evden işe, işten eve gelirken hep yeni hayatları gözlemliyor, yeni hayatları düşlüyor fakat kendine bir hayat olamamanın kısırlığı içinde, sürekli yazıyordu anlamış gibi her şeyi


Kendine korkak, kalemine cesurdu bu yüzdenyazacak çok şey var diyordu sürekli, yaşanacak da çok şey olduğunu teğet geçerekbir haberi yetiştimenin telaşında kendinden bihaberdi


Kırık kalpler sokağından geçerdi evi lakin, o kırık kalpler sokağının tabelasını okumadan, sarmış gibi tüm yaralarını, hızlı atardı adımlarını


Bir dilenci kadar, sokakta inleyen, bir sevgi dilencisi de aynıydı onun zihnindebunlar hep böyle derdi keyfince

hakikisiyle yalancısını ayıramayacak kadar şartlanmıştık işte hepimiz de


Ben! diyordu kendi kendine; olmak istiyorum, okudukça olgunlaşmak istiyorum her nevidenyaşamak sa başka baharlara, ne gelir elden!başkalarının engelleri, sadece onları engellerbenim se yapacak çok şeyim var


Engeller beyinlerdeydi aslında, engel sandığımız şeyler se yürüteçti belki uçmak için mana a'leminedayanmak için birbirimize biraz zayıf, biraz güçlüydük işte biz deherkes güçlü olabilirken, neden sadece biz?demeden zayıf- güçlü ilerlemeliydik


tam okunamayan hayatlar, tam okunamayan kitaplar gibi okuyucuyu bunaltıyorduçok okumak çare değil se peki çare neydi?


Kitapları bir şems edasıyla fırlattı odayatüm gücüyle bu defa da başladı "insanı" okumayabir insan tanımanın, alemi tanımaya eş olduğunu kavramıştı birdenhayatı okumak, insanı okumak olmalıydı dedi içindenmaddede aradıkça manayı, ne kadar da kısır kalmıştışimdi yeniden başlayacaktıişin içine hırslarını değil, hep kaçtığı duygularını katacaktı


Meğer, dedi son kez gülümseyerek maziye;

Okuyunca kalpten, alıyormuş insan her çeşit renkteniçi huzurla doldu ilk defaanladı artık engel sanılanlar, engelsiz hayatlara götüren birer yelkenmiş, taaa derinden