Zülle’İ Beni Saide’De

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-02-2012

ZÜLLE’İ BENİ SAİDE’DE

Geceydi, hava yağmurlu ve rutubetliydi İmam Sadık (as), yalnız ve ailesinin haberi olmadan gecenin karanlığı ve sokağın boşluğundan istifade ederek evden dışarı çıktı Zulle*i Beni Saide’ye doğru yola koyuldu Tesadüfen, İmamdın yakın dostları ve ashabın dan ve hariciye nazırı olan Mu alla bin Huneys İmamdın dışarı çıktığını gördü O da evden çıktı Kendi kendine “İmam’ı bu karanlıkta yalnız bırakmıyayım” dedi İmamdın karartısını gördüğü karanlıkta bir kaç adım arayla, ağırca İmamdın peşine düştü
İmamdın peşinden ağır gittiği anda bir an İmamdın üstünden bir şey düştüğünü, yere döküldüğünü gördü Yavaşça İmamdın sesini işitti İmam şöyle buyurdu: “Allahım, bunu bize gönder” Bu arada Mu alla yaklaşarak selam verdi İmam, Mualla’nın sesinden tanıdı ve buyurdu:
-Mu alla sen misin?
-Evet Muallayım
İmam’a cevap verdikten sonra yere düşenin ne olduğunu görmek için dikkat etti, bir miktar ekmeğin yere döküldüğünü gördü
İmam: Bunları yerden topla ve bana ver
Mu alla: Sırayla ekmekleri yerden topladı, İmamdın eline verdi Bir kişinin güçlükle yüklenebileceği büyük bir heybe vardı
Mu alla: İzin ver, bunu ben taşıyayım
İmam: Hayır, gerekmez, bu işi senden daha çok benim yapmam gerekir
İmam ekmekleri omuzuna aldı ve iki kişi Zulle-i Beni Saide’ye varıncaya kadar yola koyuldular Orada fakirler toplanmıştı Ev ve konutları olmayan bu kimseler orada, yaşıyorlardı
Hepsi uykudaydı ve bir kişi uyanık değildi İmam ekmekleri birer birer, ikişer ikişer her birinin elbisesi altına bıraktı ve hiç birini unutmadan geri döndü
Mu alla:Bu gecenin ortasında ekmek getirdiğin bu kimseler şia mıdırlar ve imamete inanmışlar mıdır?
Hayır, bunlar imamete inanmamışlardır, imamete inanmış olsalardı tuz da getirirdim[b]

[url=http://www

ebediyyen

biz/#_ftnref1] - Bihar ül- Envar, c

11, s

11 Kompani basımı, Vesail, c

2, s

49 Emir Bahadır basımı

08-02-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Zülle’İ Beni Saide’De ZÜLLE’İ BENİ SAİDE’DE Geceydi, hava yağmurlu ve rutubetliydi İmam Sadık (as), yalnız ve ailesinin haberi olmadan gecenin karanlığı ve sokağın boşluğundan istifade ederek evden dışarı çıktı Zullei Beni Saide’ye doğru yola koyuldu Tesadüfen, İmamdın yakın dostları ve ashabın dan ve hariciye nazırı olan Mu alla bin Huneys İmamdın dışarı çıktığını gördü O da evden çıktı Kendi kendine “İmam’ı bu karanlıkta yalnız bırakmıyayım” dedi İmamdın karartısını gördüğü karanlıkta bir kaç adım arayla, ağırca İmamdın peşine düştü İmamdın peşinden ağır gittiği anda bir an İmamdın üstünden bir şey düştüğünü, yere döküldüğünü gördü Yavaşça İmamdın sesini işitti İmam şöyle buyurdu: “Allahım, bunu bize gönder” Bu arada Mu alla yaklaşarak selam verdi İmam, Mualla’nın sesinden tanıdı ve buyurdu: -Mu alla sen misin?* -Evet Muallayım İmam’a cevap verdikten sonra yere düşenin ne olduğunu görmek için dikkat etti, bir miktar ekmeğin yere döküldüğünü gördü İmam: Bunları yerden topla ve bana ver Mu alla: Sırayla ekmekleri yerden topladı, İmamdın eline verdi Bir kişinin güçlükle yüklenebileceği büyük bir heybe vardı Mu alla: İzin ver, bunu ben taşıyayım İmam: Hayır, gerekmez, bu işi senden daha çok benim yapmam gerekir İmam ekmekleri omuzuna aldı ve iki kişi Zulle-i Beni Saide’ye varıncaya kadar yola koyuldular Orada fakirler toplanmıştı Ev ve konutları olmayan bu kimseler orada, yaşıyorlardı Hepsi uykudaydı ve bir kişi uyanık değildi İmam ekmekleri birer birer, ikişer ikişer her birinin elbisesi altına bıraktı ve hiç birini unutmadan geri döndü Mu alla:Bu gecenin ortasında ekmek getirdiğin bu kimseler şia mıdırlar ve imamete inanmışlar mıdır? Hayır, bunlar imamete inanmamışlardır, imamete inanmış olsalardı tuz da getirirdim[b] [url=http://wwwebediyyenbiz/#_ftnref1] - Bihar ül- Envar, c 11, s 11 Kompani basımı, Vesail, c 2, s 49 Emir Bahadır basımı