Tozlu Yolda

Yaşlı adam ağır adımlarda toprak yolda ilerlerken aniden dizlerinin üzerine çöktüYaşlı ve yorgun ellerine baktı bir an içinSonra düşünmeye başladı günlerdir yoldayım diye düşündü belkide aylardırAma dedi neden kimseyi görmedim diye düşündü

Üstü başı paranparcaydı sevdigi insanları hatırladı bir an için hiç birisi yanında degildiAğlamak istedi ama ağlayamadı garip olarak,haykırmak istedi haykıramadıSadece susmaktı tüm yaptıgı hayatı boyunca yaptıgı gibiSevdigini söyleyememekti tek hatası ve şimdi de susuyorduBuraya nasıl geldim diye düşündüHatırlayamadıHatırladıgı sadece yapmak isteyip yapamadıkları idiSöylemek isteyip te söyleyemediklerinden başka bir şey düşünemiyorduDüşündüce daha da kahroldu adam

Yolda ölece yıgılmıştı yavaşca kafasını ellerinin arasına aldıArtık dayanamayacagım diye düşündüBelinden silahını cıkardıHiç tereddüt etmeden kafasına dayadı ve tetiği cekti amaçsız

Adam uyandıgında yolun başındaydıÖlmeliydim dedi kendi kendineAma yolun başıydaydı en başa dönmüştü ve hatıralı hala canlıydı ilk günkü gibi

Ve adam yürümeye başladı tekrar tozlu yolda bu defalarca sürecektiDefalarca ölecekti bu yolda hatıralarına dayanamayıp,yapmak istediklerini yapmadıgı için pişmanlık duyarak

Çünkü adam gercekten ölmüştü ve bu yol onun cehennemi oldugunu bilmiyorduEn büyük cezaydı ona bu olanlar defalarca ölecekti ve defalarca kahrolacaktı hatıralarıyla…

Cehennem de hep ateş yokturİnsanın içini yakan ateş degildir ki söndürecek olan su olsun