Ezana Hürmet

Ezana hürmet



Bu büyük evliyayı çok seven bir müslüman,

Ölüm hastalığına yakalandı bir zaman



İyice anlayınca vefat edeceğini,

Evladına şöylece yaptı vasiyetini:



(Ben ölürsem, Mevlana, kabrimde dursun biraz

Affım için Allah’a eylesin dua, niyaz)



Az sonra da bu kişi, göçtü dar-ı bekaya

Verdiler bu haberi Hazret-i Mevlana’ya



O da, memnuniyetle teşrif etti kabrine

O zatın affı için, dua etti Rabbine



Çocuklarından biri, rüyada gördü onu

Hem Cennette, nimetler içinde olduğunu



Yanına yaklaşarak, sordu ki: (Hacı baba!

Sen, bu yüksek makama nasıl vardın acaba?)



Dedi ki: (Ey evladım, pek yoktu ibadetim

Ve lakin velilere pek çoktu muhabbetim



Bilhassa Mevlana’yı seviyordum pek fazla

Ve kalben, kendisine hayran idim ihlasla



Ben kabre girdiğimde, geldi Münker ve Nekir

Sorguya başladılar: (Rabbin kim, dinin nedir?)



Onlar bu sualleri sorarken kükreyerek,

Geldi o an çok güzel ve sevimli bir melek



Münker ile Nekir’e dedi ki hemen sonra:

(Lüzum yok bu kimseye böyle sual sormaya



Affetti Allah bunu Mevlana hürmetine

Siz, suallerinizi sorun başka birine)



Onlar da, o meleğin sözünü dinleyerek,

Ayrıldılar yanımdan (Müsterih ol!) diyerek



O andan itibaren ben artık Cennetteyim

İşte, gördüğün gibi, nimetler içindeyim)



Mevlana hazretleri ezanı işitince,

Durur ve dinler idi, büyük huşu içinde



Bu hususta, kendisi nakletti bir hadise

Buyurdu: (Tanıyorum Belh şehrinde bir kimse



Her ne zaman ezanı işitseydi o kişi,

Her ne ki yapıyorsa, bırakırdı o işi



Ve hemen diz üzeri oturup tam o saat,

Dinler ve bittiğinde getirirdi salevat



Sonra da, namaz için camiye gidiyordu

Namazı, bir an olsun hiç geciktirmiyordu



Bu güzel adetini bozmamıştı hiç o zat

Nihayet işittik ki, bu kimse etmiş vefat



Tabut, eller üstünde gidiyordu ki, birden,

Okunmaya başladı ezan da minareden



Ne zaman ki müezzin, okudu ilk tekbiri,

Tabut durdu havada, gitmedi hiç ileri



Hareketsiz bekledi ezan bitene kadar

Vakta ki ezan bitti, yürüdü yine tekrar)