Boş Kaldığımız Zaman

Bos Kaldigimiz Zaman Seytan Cok Cesitli Suphe, Tereddut ve Sikintilarla Hucum Ediyor Irademiz Hislerimizin Elinde Oyuncak Oluyor ve Bu Gibi Durumlarda Masiyete Karsi Sabrimiz Azaliyor, Tavsiyeleriniz?

Evvelâ, seytanin, saptirici fitne ve vesveselerine, fena seyleri tezyînine karsi, namaz -niyazla yuzumuzu yerlere surerek, secde ile gururumuzun hortumunu bukerek, “Akrebu ma yekûnul abdu min Rabbihi fehuve sâcid” “Kulun Rabbisine en yakin oldugu an secde halidir” gercegiyle basimizi yere koyup, “ALLAHumme euzu bike mink” “ALLAH'im Senden Sana; azamet, celâl ve ceberutiyetinden Rahmet ve Rahmâniyetine siginirim” demeli ve Rabbimiz'in himayesine girmeliyiz

“Bos kaldigimiz zaman seytan bize musallat oluyor” ifadesi tam gercegi anlatiyor Gercekten seytan, daha ziyade âtil insanlara hucum eder hic bir is yapmayan, din adina aktif olmayan ve din adina yer yer dolup bosalmasini bilmeyen kimselerle ugrasir Oyleyse biz de bu noktadan hareketle, ataletten kurtulma ve aktif olma yollarini arastirarak ise baslamaliyiz

Madem seytan, daha ziyade ataletimizden istifade ediyor, bos durdugumuz zamanlarda icimize uygun olmayan kuruntular atip, fena seyleri dusundurerek bizleri fena seyler yapmaya zorluyor; oyle ise biz de lâhuti bir mesgaleyle surekli onun kurcalayip durdugu bosluklari doldurarak ona karsi koymaliyiz; yani ister dusunce, ister fiille, tepeden tirnaga dolmak ve ona, icimizde el atacagi bir yer birakmamaliyiz

Afâkî ve enfusî tefekkurle, surekli Rabbiyle irtibatini yenileyip duran bir insana, seytan yol bulup vesvese veremez
Rabita-i mevtle iki buklum bir insani da seytan kendine ait oyunlarla dize getiremez

Gece, gunduz Dîn-i Mubîn-i Islâm’in dort bir yanda bayraklasip sehbâl acmasi ugruna cirpinip duran bir dava adamini da seytan kendine ram edemez

Butun his ve duygulari, yakîni imanla itmînana kavusmus bir insanin, Ilâhî vâridat kaynagi gonlune de seytanin ugursuz eli uzanamaz