Gözlerini Getir Öleyim

Gözlerini getir, yarı umutsuzluğumda

Yaprak gibi döküleyim önüne

Solayım, beter olayım

Gözlerini getir öleyim


Bilmeden çocukça sevildiğini

Ve bayram sabahınca beklendiğini

Kaf Dağından güneşi getirir gibi

Getir gözlerini öleyim


Kimsesizim, ilk kez bu kadar suskunum

Sana söylemiyorum

Yıldızlara uzanmışım her akşam

Ve bağlanmış ve kınanmış

Ve karşında yitirilmişim


Ne olur gözlerini getir

Getir gözlerini öleyim


Ben biraz sırım, biraz divane

Çarmıha gerseler öldüremezler

Sırrım kalemimde değil yüreğimdedir

Istersen dost, istersen düşman gibi

Getir gözlerini öleyim


Ben yine kaybettim, görmüyor musun?

Şafak yangınından yaralı çıktım

Ve ben,

Gözlerinle yıkılası bir şiire başladım

Kaçtıkça sana döndüm

Ve artık gülü bıraktım

Menekşe yaprağını, kitaplarımı,

Suskun maceramı


Bu şiir bitsin

Bana peşini bıraktığım bir hayatı degil,

Gözlerini getir,


Getir gözlerini, öleyim


ARİF NAZIM