Hüma Kuşu Edebiyatta Kullanımı

Edebiyatta kullanımı
Hüma kuşu, Osmanlı, Türk, Fars ve Urdu edebiyatında sıklıkla başvurulan motiflerden biridir Bunlar arasında Hüma ve Hümayun mesnevileri ile kuşlar arasındaki konuşmalara dayalı alegorik eserler başı çeker XII yüzyılda yazılan Gazali'nin Risaletü't-tayr'ında, Ferdüddn-i Attar'ın bu eserden yararlanarak yazdığı Mantık-ut Tayr'da ve Ali Şr Neva'nin Attar'ın eserine nazire olarak kaleme aldığı Lisanü't-Tayr'da sıklıkla geçmektedir
Cennete yaşaması, çok yükseklerde uçup yedi kat göğün üzerindeki felekler ve burçlar arasında dolaşması ve hatta Tanrı'ya kadar gidip gelen bir kuş olması sebebi ile Türk halk edebiyatında da Hüma, erişilemeyecek yüksekliklerin bir sembolüdür Bazı ortak özellikleri dolayısıyla da Feniks, Garuda, Simurg ve Kaknüs gibi diğer efsanev kuşlarla karıştırılan Hüma, Divan şiirinde mitolojik kuşlar içinde özellikleri nedeniyle en çok sözü edilendir XVI yüzyıldan başlayarak şiirlerdeki kullanım sıklığı sürekli bir artış göstermektedir Baki'nin divanında geçen bir beyit:




"Zülf-i siyahı saye-i perr-i Hüma imiş

İklm-i hüsne anun içün padişa imiş"









* Siyah zülfü Hüma kanadının gölgesiymiş

Güzellik ülkesine onun için padişahmış a»










Burada siyah zülfü Hüma'nın gölgesine benzetilen sevgili bu güzelliği sebebi ile güzellik ülkesinin padişahı olarak adlandırılmakta ve Hüma'nın gölgesinin üstüne düştüğü kişinin padişah olması inancına telmih yapılmaktadır

Kaynak : Wikipedia