En Yükseğe Zıplayabilmek

Pireleri eğitmeye çalışanlar bir yönüyle garip, bir taraftan da akla yatkın bir şey gözlemlediler Üstü kapalı bir kutuya konulan pireler zıplayıp tekrar tekrar kutunun tavanına çarpıyorlardı Fakat bir müddet sonra ilginç bir şey oluyordu Pireler zıplamaya devam ediyor, ama bu defa tepeye vuracak kadar yükseğe zıplamıyorlardı Belli ki tavana vurduklarında canlarının yanması onları bunlardan alıkoyuyordu
İşin ilginç tarafı ise kutunun üstündeki tavan kaldırıldığında pireler yine zıplamaya devam ediyor, ama hiç bir zaman kutunun dışına atlamaya çalışmıyorlardı Çünkü isteselerde atlayamıyorlardı Bunun nedeni ise basitti: kendilerini daha yükseğe zıplayamayacaklarına şartlandırmışlardı Ama bir müddet sonra, şartlandırmadan vazgeçtiklerinde istedikleri kadar zıplamaya yine başlıyorlardı
Çoğu kez bir insanın başına da aynı şeyler gelmiyor mu? Kendimizi öncelikle kendimiz sınırlıyoruz ve ulaşamıyacağımız hedeflere ulaşamayacağımızı düşünüp bir anlamda kendimizi başarısızlığa şartlandırıyoruz Tıpkı pireler gibi daha yükseğe zıplayamayacağımıza inanıyoruz "Bak gördünüz mü, ben zaten o kadar yükseğe zıplayamam" deyiveriyoruz
Yapacağımız aslında çok basit: öncelikle kendimizi iyi tanımak, hedefimizi tanımlamak, sonra da ona yetişebileceğimize inanmak Ve elbette ki var gücümüzle zıplamak