Evlilere, Bekârlara...

Kocam bir mühendisti Onunla sâkin tabiatını sevdiğim için
evlenmiştim Bu sâkin adamın göğsüne başımı koymak içimi nasıl da
ısıtırdı

Gel gör ki iki yıl nişanlılık ve beş yıl evlilikten sonra bu sâkinlik
beni yormaya başlamıştı Eşimin -bir zamanlar çok sevdiğim- bu
özelliği artık beni huzursuz ediyordu

İş ilişkiye gelince oldukça içli, hattâ aşırı hassas bir kadınım
Romantik anlara, küçük bir çocuğun şekere düşkünlüğü gibi can
atıyorum Oysa kocamın sakinliği,

başka bir deyişle vurdum duymazlığı, evliliğimize romantizm katmaması
beni aşktan almış, uzaklaştırmıştı

Sonunda kararımı ona da açıkladım: boşanmak istiyordum Şaşkınlıktan
gözleri açılarak 'niye?' diye sordu 'Gerçekten belli bir sebebi yok'
dedim, 'sadece yoruldum'

Bütün gece ağzını bıçak açmadı Düşünüyordu Bu hâli ise hayal
kırıklığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramıyordu: işte,
sıkıntısını dışarı vurmaktan bile
aciz bir adamla evliydim Ondan ne bekleyebilirdim ki!

Sonunda sordu: 'seni caydırmak için ne yapabilirim?'

Demek ki söyledikleri doğruydu: insanların mizacı asla
değiştirilemiyordu Son inanç kırıntılarım da kaybolmuştu

'İşte mesele tam da bu' dedim 'Sorunun cevabını kendin bulup kalbimi
ikna edebilirsen kararımdan vazgeçebilirim' 'Diyelim dağın tepesinde
bir uçurum kenarında bir çiçek var O çiçeği benim için koparmak,
düşüp vücudunun bütün kemiklerinin kırılmasına, hattâ ölümüne
mâl'olacak Bunu benim için yapar mısın?'

Yüzümü dikkatle inceledi ve 'Sana bunun cevabını yarın vereceğim'
dedi Bu cevapla son ümidim de yok olmuştu

Ertesi sabah uyandığımda evde yoktu Boş bir süt şişesini mutfak
masasının üzerine koymuş, altına da bir not bırakmıştı 'Sevgilim'
diye başlıyordu,

'O çiçeği senin için koparmazdım' Kalbim yine kırılmıştı Okumaya devam ettim

'Çünkü her zaman yaptığın gibi blgisayarın altını üstüne getirip
çökerttikten sonra monitörün önünde ağladığında, onu tekrar
düzeltebilmem için ellerime ihtiyacım var'

'Anahtarları her zaman evde unuttuğunu bildiğimden, senden önce eve
varabilmem üzere koşmam gerektiğinden bacaklarıma ihtiyacım var'

'Arabayı kullanmayı çok sevdiğin halde şehirde hep yolu
kaybettiğinden, yolu gösterebilmem için gözlerime ihtiyacım var'

' Sâdık arkadaşının her ayki ziyaretinde sebep olduğu, karnındaki
krampları rahatlatabilmem için avuçlarıma ihtiyacım var'

'Evde oturmayı sevdiğinden, içe kapanıklığını dağıtmak, can sıkıntını
hafifletmek üzere sana şakalar yapabilmem, hikâyeler anlatabilmem için
ağzıma ihtiyacım var'

'Sabahtan akşama kadar bilgisayara bakmaktan gözlerinin bozulması
kaçınılmaz olduğundan, yaşlandığımızda tırnaklarını kesebilmem,
saçlarında -görülmesini istemediğin- beyaz telleri ayıklayabilmem,
merdivenlerden aşağı inerken elini tutabilmem, çiçeklerin renginin -
gençliğinde senin yüzünün rengi gibi olduğunu söyleyebilmem için
gözlerime ihtiyacım var'

'Ama seni benden daha fazla seven biri varsa, evet o uçuruma gidip, o
çiçeği senin için koparırım bir tanem'

Baktım, mektuptaki yazının mürekkepleri yer yer dağılıyordu Göz
yaşlarım mektuba düşüyordu

'Mektubu okuduysan ve kalbin ikna olduysa lüften kapıyı aç canım Çok
sevdiğin susamlı ekmek ve taze sütle kapıda bekliyorum'

Koşarak kapıyı açtım Endişeli bir yüzle ve ellerinde sıkıca tuttuğu
susamlı ekmek ve sütle kapının önündeydi Artık çok iyi biliyordum:
beni ondan daha çok kimse sevemezdi O çiçeği uçurumun kenarında
bırakmaya karar verdim

Bu gerçek aşktı

İlk yıllardaki heyecanlar içinde görmeye alıştığımız aşkın, seneler
sonra o heyecanlar kaybolup gittiğinde, huzur ve durgunluk içinde de
hep var olmaya devam ettiğini göremeyebiliyoruz

Oysa aşk hep vardır Belki artık heyecansız, belki artık romantik
değil Belki sıkıcı, tekdüze, hatta belki yüzsüz Ama hep oralarda
bir yerdedir

Çiçekler ve romantik dakikalar ilişkinin başlaması için elbette
gereklidir Bir zaman sonra bunlar gitse de gerçek aşkın sütunu ebedi
kalır

Hayat tam da böyle bir şeydir