İclal Aydın Seni Seviyordum

Seni Seviyordum

Sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi

Onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi

İnsan hergün anımsar mı aynı gözleri

SENİ SEVİYORDUM ve senin haberin yoktu

Saçlarını izliyordum uzaktan

Güldüğü zaman yukarıya bakardı;

Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı

Ne güzeldiler sen bilmiyordun

BEN SENİ SEVİYORDUM

Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler

Duvarlara vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu

Geri dönüyordu çoğalarak

Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi herseyi erteleyişim oluyordun

Kalp ağrısı oluyordun

Birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun

Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk

Dönemeçler geçiyor köprüler göze alıyorduk ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk

Cesurduk

Ufuk çizgisi maviydi

Ben SENİ SEVİYORDUM sen bilmiyordun

Sevinçlerim oluyordun arasıra sen hiç bilmiyordun

Sonra herhangi biri oldun bütün sevinçlerim bittikten sonra

Yağmurlar yağdı serin haziran akşamları

Derken bir gün uzaktan gördüm seni

Saçların bana inat başın herseye meydan okuyarak işte yine aynı

Kalbimi acıttı her zamanki gibi

Değiştik sanıyordum ve sen yine bilmiyordun

Şimdi bunları anlatsa sana birileri kim bilir yada boşver bilme en iyisi