Hazret-İ Hüseyin (Radıyallahü Anh)

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-06-2012

Hazret-i Hüseyin (Radıyallahü Anh)

YÜZÜ ÇOK NÛRLU İDİ

Her sabah namâzını kıldırınca o Server,
Yüzünü, eshâbına döndürürdü her sefer

Eshâb Onu görünce, nûrlanırdı kalpleri

Hemen unuturlardı, üzüntü ve dertleri

Yine sabah namâzı kılınmıştı ki bir gün,
Dönmesini bekledi, sahâbe o Resûl’ün

Ve lâkin Resûlullah, eshâbına dönmeden,
“Hazret-i Alî” ile, çıktı bir şey demeden

Önce anlamadılar niçin gittiklerini

Bir miktar beklediler dönüp gelmelerini

Resûlullah, hazret-i Alî ile berâber,
“Hazret-i Fâtıma”nın hânesine gittiler

Buyurdu ki: (Yâ Alî, ben gireyim içeri

Sen kapıda bekle de, girmesin başka biri

)

Zîrâ yeni doğmuştu torunları “Hüseyin”

Melekler, gurup gurup gelirdi tebrîk için

Allah'ın Sevgilisi geriye dönmeyince,
Mescitteki eshâbı, merak sardı iyice

Hazret-i “Ebû Bekir”, sonra “Ömer” ve “Osmân”,
Geldiler aynı eve, cümle eshâb birazdan

Resûl’den izin alıp, hep içeri girdiler

Ve “hazret-i Alî”yi tek tek tebrîk ettiler

Teşekkür ediyordu eshâba o da hemen

Çok sevinçli olduğu, belli idi yüzünden

İkinci torunları dünyâya gelmiş idi

Bu yüzden o Server de be gâyet sevinçliydi

Ve o gün, “Hüseyin”i alarak kucağına,
Ezân ve ikâmeti okudu kulağına

Sonra da seslendi ki: (Ey Hüseyin, bil ki sen,
Cennet çocuklarının seyyidisin şimdiden

)

O Server çok severdi “hazret-i Hüseyin”i,
Söylerdi ara ara onu çok sevdiğini

Hazret-i “Hüseyin”in, çok nûr vardı yüzünde

Etrâf aydınlanırdı, gece yürüdüğünde

-alıntıdır-

08-06-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Hazret-İ Hüseyin (Radıyallahü Anh) Hazret-i Hüseyin (Radıyallahü Anh) YÜZÜ ÇOK NÛRLU İDİ Her sabah namâzını kıldırınca o Server, Yüzünü, eshâbına döndürürdü her sefer Eshâb Onu görünce, nûrlanırdı kalpleri Hemen unuturlardı, üzüntü ve dertleri Yine sabah namâzı kılınmıştı ki bir gün, Dönmesini bekledi, sahâbe o Resûl’ün Ve lâkin Resûlullah, eshâbına dönmeden, “Hazret-i Alî” ile, çıktı bir şey demeden Önce anlamadılar niçin gittiklerini Bir miktar beklediler dönüp gelmelerini Resûlullah, hazret-i Alî ile berâber, “Hazret-i Fâtıma”nın hânesine gittiler Buyurdu ki: (Yâ Alî, ben gireyim içeri Sen kapıda bekle de, girmesin başka biri) Zîrâ yeni doğmuştu torunları “Hüseyin” Melekler, gurup gurup gelirdi tebrîk için Allah'ın Sevgilisi geriye dönmeyince, Mescitteki eshâbı, merak sardı iyice Hazret-i “Ebû Bekir”, sonra “Ömer” ve “Osmân”, Geldiler aynı eve, cümle eshâb birazdan Resûl’den izin alıp, hep içeri girdiler Ve “hazret-i Alî”yi tek tek tebrîk ettiler Teşekkür ediyordu eshâba o da hemen Çok sevinçli olduğu, belli idi yüzünden İkinci torunları dünyâya gelmiş idi Bu yüzden o Server de be gâyet sevinçliydi Ve o gün, “Hüseyin”i alarak kucağına, Ezân ve ikâmeti okudu kulağına Sonra da seslendi ki: (Ey Hüseyin, bil ki sen, Cennet çocuklarının seyyidisin şimdiden) O Server çok severdi “hazret-i Hüseyin”i, Söylerdi ara ara onu çok sevdiğini Hazret-i “Hüseyin”in, çok nûr vardı yüzünde Etrâf aydınlanırdı, gece yürüdüğünde -alıntıdır-