Babacığım, Müjde!

Babacığım, müjde!



Ahmed bin Hanbel hazretleri, Abdullah bin Mübarek adındaki velîyi çok seviyor ve Onu görmeyi çok istiyordu
Öyle ki o zâtın hasretiyle geçti ömrü
Bir gün kapısı çalındı
Oğlu koştu kapıya
Açtığında, hiç tanımadığı bir kimseyi gördü eşikte
- Buyurun kimi aradınız?
- Ahmed bin Hanbel’in evi burası mı?
- Evet efendim
- Benim adım Abdullah bin Mübarek Ziyârete gelmiştim kendisini
Çocuk sevinçle babasına koşup:
- Babacığım müjde! Çok sevdiğiniz Abdullah bin Mübarek hazretleri kapıda Sizi ziyârete gelmiş, dedi
Ancak ibni Hanbel hazretleri;
- Görüşemeyeceğim, buyurdu
- Niçin babacığım? Hani Onun hasretiyle yanıp kavruluyordunuz
- Doğru evlâdım Onu çok sevdiğim için görüşemeyeceğim
- Hiçbir şey anlamadım babacığım
- Oğlum, bu dâr-ül firâk’ta, yâni ayrılık dünyasında birkaç gün görüşürsem, ayrılığına dayanamam Görüşüp ayrılmaya, tâkatim yoktur Onu öyle bir yerde görmek isterim ki, hiç ayrılık olmasın, Onu hep göreyim, dedi
***
Bir gün bâzı gençler;
- İyi bir Müslüman nasıl olur efendim? diye sordular bu zâta
Cevabında;
- İyi Müslüman kimseye yük olmaz, herkesin yükünü çeker, buyurdu
Ve daha îzah etti:
- Yâni iyi Müslüman, kimseye yük olmaz, sıkıntı vermez Bilâkis herkesin yükünü çeker, sıkıntısını giderir
- Ya namaz, oruç hocam?
- Onlar her Müslümanın aslî vazifesidir, zâten yapacaktır


Menkıbeler
Abdüllatif Uyan