Kibirli İnsan

KİBİRLİ İNSAN

Makâm sâhibi biri, bir yolculuk ânında,
Tokat’a uğramıştı “Şirvânî” zamanında

“Hoş geldin” demek için o makâm sâhibine,
Gitti bütün ahâli onun ziyâretine

Kendini çok beğenen bir kişiydi o fakat,
Yanına gelenlere, hiç etmedi iltifât

Böbürlenip dedi ki: (Beni karşılıyanlar,
Sâdece bu kadar mı, yok mu başka insanlar?)

Onlar, (Yoktur efendim) deyince o kimseye,
Dedi: (Doğru söyleyin, yok mu başka bir kimse?

Beni karşılamaya gelmesi lâzım gelen,
Başka kimse kaldıysa, söyleyin bana hemen)

Orada bulunanlar, dediler ki: (Efendim!
Yalnız takvâ sâhibi bir zât var, ehli ilim

Allahın evliyâsı, çok mübârek biridir
Hiç çıkmaz dışarıya, onun işi ilimdir)

O bunları duyunca, gâyet sinirlenerek,
Dedi: (O, eceline susamış olsa gerek

O nasıl bir kimse ki, huzûruma gelmiyor
Benim kim olduğumu o gâlibâ bilmiyor

Haydi ne durursunuz, bekliyorum onu ben
Gidip, zorla da olsa, getirin bana hemen

Ben onun cezâsını, yanınızda vereyim
Beni karşılamamak ne imiş, göstereyim)

Dediler ki: (Efendim, sizden önce, buraya,
Gelen büyük insanlar, giderlerdi oraya

Dergâhına vararak, öperlerdi elini
Çok iyi bilirlerdi o zâtın kıymetini

Size de lâyık olan, o zâta gitmenizdir
Ellerini öperek, duâ istemenizdir)

Dedi ki: (Yârın ona gideyim öyle ise
Bir cezâ vereyim ki, ibret olsun herkese)

"Mevlânâ Şirvânî"yi seven bâzı kimseler,
Dergâhına giderek, bunu haber verdiler

Dediler ki: (Efendim, o, çok zâlim biridir
Eğer gitmez iseniz, bir zarar verebilir)

Buyurdu ki: (Ey dostlar, şunu iyi biliniz
O bize dokunamaz, aslâ üzülmeyiniz

Biz nasıl gitmiyorsak o kimsenin yanına,
Onun da yaklaşması, hiç mümkün değil bana)

Ertesi gün o zâlim, gurûr ve kibir ile,
Yollandı o dergâha, bir çok hizmetçisiyle

O zâta “zarar vermek” niyetiyle giderken,
Yolda attan düşerek, ölüp gitti âniden

Zîrâ atı huysuzdu, kendisi gurûrluydu
Giderken, hayvan onu şiddetle yere vurdu

Bir "Allah adamı"na gidiyorken zarara,
Tepe taklak düşerek, giriverdi mezâra