Köy Kokusu Ve Çocuk

SA__


___KÖY KOKUSU VE ÇOCUK



çamurdan sıvalı bir evdi doğduğum ev

etrafında masalların yedi iklimini kıskandıracak sarmaşık asmamız

ve ben pervaneydim çocuk ellerimle uzanırken uzun salkımlara

dedimin elinden tuttuğu bir çocuktum tarla yolculuklarında

sonra başakların arasında karışırdı taştan tahtadan oyuncaklarım

ve ne zman bir tarla faresi görsem korkmaksızın peşinden koşmaktı zmanın akışı

sonra öğle ezanlarıydı annemin ağaç altında ocak yakışı

ve babam sadece ekmek kokusuydu hafta sonlarında

akşam dönüşlerinde koşardım köyün çocuk çığlıklarına ve hiç umursamazdım annemin gitme deyişlerini

çamurdan sıvalı bir evdi doğduğum ev

bir ağıl sürüydü akşam yorgunlukları kuzu seslerinden benim koşturmalarımdan ötede

annemin bir köşede uyuya kalmasıydı benim dışarı firarlarım

bitmeyen ebeliğimdi saklanbaç oyunları ve annemin buluşunda beni adım yanlızca mızıkçı kalıyodu çocuk akıllarda

sıcak yaz günleri tarla kokusuyla özdeşti kış mevsimlerinin okullarında

birde cuma günleri vardı nasırlı ellerinden tutarken dedemin söğütlerine tırmandığım cami avlusu

oysa aynı avluda bir taşın üstüne koymuşlardı dedemi

ve o zman anlamıştım bir daha onu göremeyeceğimi

şimdi beton duvarlı bir evdeyim ne dışında doğayı kıskandıracak bir asma sarmaşığı nede içinde dedem var bana hikayeler anlatan

nede çocuk çığlıkları oyunlara karışmış

ne kadar isterdim hiç büyümemeyi ve bir köy evinde annemin yine bana seslenişini