Affetmek İşim Değil

``Gülüm`` dedim ben sana, meğer sen ölümmüşsün

Her romanın sonunda ağlatan bölümmüşsün

Mutlu olmak ne mümkün? Sen bana zulümmüşsün


___ Taşıdığım kimlikten artık bezginim gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm



Seninki, aç gönlüme çileyi gark edişti

Vefa dan ihanete umarsız çark edişti

Hatalar affedilir Seninki terk edişti!


___ Bağış atım şahlandı, koptu dizginim gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm



Vedâ bile etmeden, habersizce kaçan sen,

Mutlulukla aramı arşınlarca açan sen,

Kalp-çekimimi aşıp, nefretime uçan sen!


___ Gözümde bir serçesin, ben se kuzgunum gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm



Dünden kalan öfkemi yarına taşıyorsam,

Bir bildiğim var elbet, sabrımı kaşıyorsam

Ölümden korktuğumu düşünme yaşıyorsam!


___ Yoksa Çoktan hayattan, candan bezginim gülüm;

___ Affetmek Yaradan a mahsus, üzgünüm gülüm



Adını anan kalbi hoş görürsem, namerdim!

Sana değmez, bağrıma taş sararsam namerdim!

Acımdan öldüm desen, aş verirsem namerdim!


___ Tahmin etmen imkânsız, öyle kızgınım gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm



Senin bizzat duyup da dudak büktüğün sözler,

Şimdi birçok kişide ne hatıralar gizler

Sevenlerim var şükür Çoğu yolumu gözler!


___ Artık sanal âlemde şair GEZGİN`im gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm



Ali ERDİNÇ