Çanakkale'de Kahramanlık Öyküleri

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-02-2012

“Vatan Sağ Olsun!”

Vefa Karatay anlatıyor:

“Bulunduğum gözetleme yerinden, süngü hücumlarını heyecanla izlemekteydim

Kükremiş aslanlar gibi düşman siperlerine atılan Mehmetçiklerin Allah Allah nidaları ufku sarmış, düşman zırhlılarının top seslerini bile bastırır olmuştu

Arkamda duyduğum ayak sesleri üzerine başımı çevirince karşımda Ali Çavuş’u buldum

Sararmış yüzü, derin bir acı içindeydi

Daha “Neyin var?” diye sormama meydan kalmadan o, müthiş gerçeği anlamama yetecek bir hareketle kolunu uzatmıştı

Dehşetle sarsıldım

Ali Çavuş’un sol kolu bileğinin dört beş parmak kadar yukarısından parçalanmış, kanlar içinde idi

Elinin yere düşmemesini ancak zayıf bir bağlantı önlüyordu

Ali Çavuş, avurtlarını sıkarak acısını önlemeye çalışırken cebinden çıkardığı bir çakıyı bana uzattı ve “Şunu kesiver kumandanım” dedi

Bu üç kelimelik sözde, öyle dehşet verici bir istek ve öylesine kesin bir zorunluluk vardı ki birkaç saniye içinde tüylerimi ürperten o işi yapmak zorunda kaldım

Bir teselli sözü söylemiş olmak içinde: “Üzülme Çavuş, Allah vücuduna sağlık versin,” diyebildim…

Ali Çavuş, yere düşen eline, elsiz kalan koluna ve akmakta olan kanına bir süre sessizce baktıktan sonra, gözlerini ateş ve duman içindeki ufka doğru çevirdi ve bir dua mırıldanır gibi dilinden şu kelimeler döküldü:

– Feda olsun kumandanım

Vatan sağ olsun!

(Arif Kurtaran, Çanakkale Zaferi, 1992)

Bilal Eren
Sur Dergisi / 2008

08-02-2012	#7
Prof. Dr. Sinsi	Çanakkale'de Kahramanlık Öyküleri “Vatan Sağ Olsun!” Vefa Karatay anlatıyor: “Bulunduğum gözetleme yerinden, süngü hücumlarını heyecanla izlemekteydim Kükremiş aslanlar gibi düşman siperlerine atılan Mehmetçiklerin Allah Allah nidaları ufku sarmış, düşman zırhlılarının top seslerini bile bastırır olmuştu Arkamda duyduğum ayak sesleri üzerine başımı çevirince karşımda Ali Çavuş’u buldum Sararmış yüzü, derin bir acı içindeydi Daha “Neyin var?” diye sormama meydan kalmadan o, müthiş gerçeği anlamama yetecek bir hareketle kolunu uzatmıştı Dehşetle sarsıldım Ali Çavuş’un sol kolu bileğinin dört beş parmak kadar yukarısından parçalanmış, kanlar içinde idi Elinin yere düşmemesini ancak zayıf bir bağlantı önlüyordu Ali Çavuş, avurtlarını sıkarak acısını önlemeye çalışırken cebinden çıkardığı bir çakıyı bana uzattı ve “Şunu kesiver kumandanım” dedi Bu üç kelimelik sözde, öyle dehşet verici bir istek ve öylesine kesin bir zorunluluk vardı ki birkaç saniye içinde tüylerimi ürperten o işi yapmak zorunda kaldım Bir teselli sözü söylemiş olmak içinde: “Üzülme Çavuş, Allah vücuduna sağlık versin,” diyebildim… Ali Çavuş, yere düşen eline, elsiz kalan koluna ve akmakta olan kanına bir süre sessizce baktıktan sonra, gözlerini ateş ve duman içindeki ufka doğru çevirdi ve bir dua mırıldanır gibi dilinden şu kelimeler döküldü: – Feda olsun kumandanım Vatan sağ olsun! (Arif Kurtaran, Çanakkale Zaferi, 1992) Bilal Eren Sur Dergisi / 2008