Yanmak, Yakmak Ve Aşk

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-01-2012

YANMASI VE YAKMASI OLMAYAN BİR SEVGİNİN
AŞK OLMASI MÜMKÜN DEĞİLDİR
"Musa ÖZDAĞ"

Zahirde kısa lâkin bir büyük deryadır, bu söz aslında
Şerh etmeye yetmez, binler kitap yazılsa hakkında

Her kelimesinden fışkırır dile gelmez yüklü hakikat
İnsan-ı kâmilsen, sen bunları gönül terazisinde tart

Mânâsı nedir yanmanın, yakmanın, sevgi denen kelâmın
Var mıdır “budur” diye tarifini yapacak olan aşkın

Yandım dersin neredeyse, her cümleye, her söze başlarken
Bazen sıcak bir cismi tutarken, bazen ateşe değerken

Evlâdı hasta bir anne “içim yandı” der sıkıntısından
Yakını vefat eden de böyle söyler ciğer yangısından

Kaybetse değerli malını bir adam “ah, yandım anam” der
Sebebsiz içi yanan “hayırdır” diyerek bir haber bekler

Heyecandan yanar da kalpler, gözler uzun yolları gözler
Görünen her yolcuyu beklediği sevgili zanneder

Ukbâ korkusundan yanınca içimiz, hepimiz inleriz
Ne olacak son nefesimiz diye büyük korku çekeriz

Hakiki mânâda yanmanın şerhine hiçbir kelâm yetmez
Zira o, elle tutulmaz, zahir gözle görülmez

Nice teşbihlerle türlü mecazlar kullansan bu uğurda
İnsansın, aczini ifade edeceksin yine sonunda

Bütün bu sıkıntıların bilinciyle ben de âcizâne
Kerem ve lütuf umarak çalışacağım bu sözü şerhe

Muhabbet menbaı Efendimiz ve âşıkları hatrına
Yardım etsin Mevlâm, niyeti için bu âpâciz kuluna

Zira “niyet hayır âkıbet hayır” dedim işin başında
Utandırmasın Rabbim, kendine sığınanı, her anında

Bismillah diyerek başlayalım yanmak sözünün şerhine
Hak, veladet nasip etsin hem dilime hem de kalemime

Yanmak, bir mum gibi yana yana eriyerek yok olmaktır
Eridiğini gizleyip düşen her damlayla azalmaktır

Mumun gözyaşlarıdır dökülenler, uzaktan göremezsin
Aynı derdi çekmiyorsan, erimeyi tarif edemezsin
Su akıyor sanır, mumun yanışını gören, ateş demez
Eli değmedikçe o hararetin derecesini bilmez

Kızgın lav gibidir her bir parçası hatta her bir zerresi
Gelse bir araya yine meydana getirirler o şem’i

Bu hali görenler der ki mum eriyip yok olmamaktadır
Yanan her bir damlayla yenilenerek, kendin bulmaktadır

Yanmak, ney gibi Hazreti Ali’den sırrı alıp dolmaktır
Yemyeşil gelip dünyaya, ulvî aşktan sararıp solmaktır

Yanmak, zamanı gelince derd-i ilâhiden ney olmaktır
Sessiz sessiz inleyerek gizlice

Derdini kimselere diyemeyip dilin sakıt olmaktır
Söylenecek sözün kalmayıp halin ortaya konmasıdır

Ellerin hiçbirşeyi tutamaz olur yanma son hadde erince
Gönül yarinden gayrıyı istemez olur Cemali görünce

Gözlerin O’nu görür baktığı her yerde hatta bakmadığında bile
Kulağın her sesi dinler O’ndan gelecek muştu ümidiyle

Gariptir yüreğin ama yine de âlemin en mutlusu sensindir
Sana bu garipliği verenin her an bilincindesindir

Mümkün olsa bin ömür ağlasam dersin dizlerinin dibinde
Her damla gözyaşı vuslata bir vesiledir muhabbet ehlince

Nasıl yanmam dersin bu büyük güzelliğin zevkine varınca
Seni yaratanı düşünüp yanmamak mümkün müdür asla

Semanın her katında, dağların doruk noktasında, yerin her karışında,
Mevla’nın bin bir çeşit cilvesi çıkıverir karşına

Bir bebeğin ağlayışında, bir çocuğun yakarışında, her bir yaprağın sallanışında
Duymuyorsan ettikleri zikr-i ilâhiyi yazıktır sana

Cennet gönlünde cehennem gönlünde yok mudur haberin
Ötelerde arıyorsan yarini sana derim ki çok gafilsin

Temizle ellerini, gözlerini O’ndan başka neye değmişse
Yıka gönlünü dahi özünü gayrıya meyil vermişse

08-01-2012	#2
Prof. Dr. Sinsi	Yanmak, Yakmak Ve Aşk YANMASI VE YAKMASI OLMAYAN BİR SEVGİNİN AŞK OLMASI MÜMKÜN DEĞİLDİR "Musa ÖZDAĞ" Zahirde kısa lâkin bir büyük deryadır, bu söz aslında Şerh etmeye yetmez, binler kitap yazılsa hakkında Her kelimesinden fışkırır dile gelmez yüklü hakikat İnsan-ı kâmilsen, sen bunları gönül terazisinde tart Mânâsı nedir yanmanın, yakmanın, sevgi denen kelâmın Var mıdır “budur” diye tarifini yapacak olan aşkın Yandım dersin neredeyse, her cümleye, her söze başlarken Bazen sıcak bir cismi tutarken, bazen ateşe değerken Evlâdı hasta bir anne “içim yandı” der sıkıntısından Yakını vefat eden de böyle söyler ciğer yangısından Kaybetse değerli malını bir adam “ah, yandım anam” der Sebebsiz içi yanan “hayırdır” diyerek bir haber bekler Heyecandan yanar da kalpler, gözler uzun yolları gözler Görünen her yolcuyu beklediği sevgili zanneder Ukbâ korkusundan yanınca içimiz, hepimiz inleriz Ne olacak son nefesimiz diye büyük korku çekeriz Hakiki mânâda yanmanın şerhine hiçbir kelâm yetmez Zira o, elle tutulmaz, zahir gözle görülmez Nice teşbihlerle türlü mecazlar kullansan bu uğurda İnsansın, aczini ifade edeceksin yine sonunda Bütün bu sıkıntıların bilinciyle ben de âcizâne Kerem ve lütuf umarak çalışacağım bu sözü şerhe Muhabbet menbaı Efendimiz ve âşıkları hatrına Yardım etsin Mevlâm, niyeti için bu âpâciz kuluna Zira “niyet hayır âkıbet hayır” dedim işin başında Utandırmasın Rabbim, kendine sığınanı, her anında Bismillah diyerek başlayalım yanmak sözünün şerhine Hak, veladet nasip etsin hem dilime hem de kalemime Yanmak, bir mum gibi yana yana eriyerek yok olmaktır Eridiğini gizleyip düşen her damlayla azalmaktır Mumun gözyaşlarıdır dökülenler, uzaktan göremezsin Aynı derdi çekmiyorsan, erimeyi tarif edemezsin Su akıyor sanır, mumun yanışını gören, ateş demez Eli değmedikçe o hararetin derecesini bilmez Kızgın lav gibidir her bir parçası hatta her bir zerresi Gelse bir araya yine meydana getirirler o şem’i Bu hali görenler der ki mum eriyip yok olmamaktadır Yanan her bir damlayla yenilenerek, kendin bulmaktadır Yanmak, ney gibi Hazreti Ali’den sırrı alıp dolmaktır Yemyeşil gelip dünyaya, ulvî aşktan sararıp solmaktır Yanmak, zamanı gelince derd-i ilâhiden ney olmaktır Sessiz sessiz inleyerek gizlice Derdini kimselere diyemeyip dilin sakıt olmaktır Söylenecek sözün kalmayıp halin ortaya konmasıdır Ellerin hiçbirşeyi tutamaz olur yanma son hadde erince Gönül yarinden gayrıyı istemez olur Cemali görünce Gözlerin O’nu görür baktığı her yerde hatta bakmadığında bile Kulağın her sesi dinler O’ndan gelecek muştu ümidiyle Gariptir yüreğin ama yine de âlemin en mutlusu sensindir Sana bu garipliği verenin her an bilincindesindir Mümkün olsa bin ömür ağlasam dersin dizlerinin dibinde Her damla gözyaşı vuslata bir vesiledir muhabbet ehlince Nasıl yanmam dersin bu büyük güzelliğin zevkine varınca Seni yaratanı düşünüp yanmamak mümkün müdür asla Semanın her katında, dağların doruk noktasında, yerin her karışında, Mevla’nın bin bir çeşit cilvesi çıkıverir karşına Bir bebeğin ağlayışında, bir çocuğun yakarışında, her bir yaprağın sallanışında Duymuyorsan ettikleri zikr-i ilâhiyi yazıktır sana Cennet gönlünde cehennem gönlünde yok mudur haberin Ötelerde arıyorsan yarini sana derim ki çok gafilsin Temizle ellerini, gözlerini O’ndan başka neye değmişse Yıka gönlünü dahi özünü gayrıya meyil vermişse