Dünya Yaşamı:

(b) Budizm dini


Budizm’in kurucusu Buda olup MÖ 560-480 yılları
arasında Hindistan’da yaşadığı söylenir Budistlere göre
Buda’nın doğumunda Tanrılar kucağına alıp kendisini
selâmladılar Onu insan biçimine girmiş tanrı olarak
görürler Buda’nın gençlik yıllarında halk arasında tenasüh
teorisi yaygındı Yani varlıklara canlılık kazandıran ruhlar,
insanın yaşamı süresince iyi davranış ve ahlâk güzelliğine
sahip olan insanın ruhu, ölümden sonra tanrıların katına
yükselir Ahlâkı kötü olan insanın ölümünde de ruhu
Cehennemde uzun süre yanıp temizlendikten sonra ikinci
hayatta bir nebat veya hayvana geçer Böylece ruhlar
devamlı canlı değiştirirler
Buda, ailesinden ve çevresinden uzaklaşıp ormanda
bir incirin altında yedi yıl sürece tefekküre (düşünmeye)
başlar Sonunda Nirvanaya ulaştığını ve dünyanın sırrını
çözdüğünü ilân eder
Budizm’in Tanrı inancı zayıftır Bazı gruplara göre
mevcut olmalarının kendileri için önemi yoktur Onlar için
gerçek kurtuluş, tenasüh çemberi denen ruh sıçramasından
ve dünya ıstıraplarından kurtulmaktır Bu kurtuluşa ulaşan
ruhun, kâinatı yaratan Brahman’dan çok üstün olduğuna
inanırlar Bu nedenle Budistler ruhi varlıklara inanır ve
onlara dua ederler Bu arada tanrılara dua edene de karşı
çıkmazlar
Budistlere göre her şeyi idare eden yegane kuvvet
Karma’dır Bunun yanında Brahman ve İndira isimlerinde
Tanrıları da vardır Budist rahipleri tüm iyilikleri
kendilerine prensip olarak kabul eder ve hayatlarını
yönlendirirler Örneğin, kendisine hakaret edildiğinde,
hakaret eden kişinin iyi bir insan olduğunu kabul eder
Çünkü tokat atıp kendisini dövebilirdi de
Budist rahipleri, evlenmeyip bekâr yaşarlar;
çalışmaz ve yaşamlarını dilenerek devam ettirirler Cinsel
hayata küfür gözüyle bakarlar Evlenip çocuk dünyaya
getirmeyi ise, Nirvana’ya ulaşmada en büyük engel olarak
görürler (18)