İlahi Armağan -11- Meclis

Ey içi bozuklar! Âfetler gelmeye başladı Belâlar kalbinizin ucunda duruyor
Hak yolcuları, Hak’tan uzak kalmışlara baktıkları zaman huzur verirler Hak katında sükûna davet ederler Yaratılmışlara bağlı kalmayı onların gözünden silerler, önce her şeye muteriz olan kimseler, sonra teslim olur kalırlar Hak yolcuları bir yere nazar etmeye görsün Sonrası malûm O nazarın izi artık silinmez Günler geçer, aylar biter, yıllar tükenir, ama o izler değişmez
O büyükler insanların en akıllı olanlarıdır Siz onları görseniz akıllı olduklarına inanamazsınız “Bunlar delidir!” dersiniz
Onların da sizin hakkınızda düşündükleri vardır, kıyamete inanmadığınızı ispat ederler
Onların gönlünde hazine saklıdır Halka karşı kalpleri sert değildir, Hak’tan korkar ve çekinirler Her ne zaman ki, celâl perdesi açılır, o zaman onlara bir yıkıntı ve perişanlık gelir Kalpleri parçalanıyormuş gibi olur Bütün bitişik kemikleri ayrılıyormuş gibi olur Hak Teâlâ onların bu hâline göre tecellisini verir Rahmet kapısını açar Cemâl perdesini açar, lütfünü onlara yağdırır
Ben, Hakk'ı arayanlara bakarım Âhireti arayan kimseleri severim Başkalarından pek hoşlanmam Dünya bekçisi, nefsin ve şahsî arzusunun peşinde koşan benim işime yaramaz Onlarla benim işim yok Ancak, onlar hastadır, tedavi için yanıma gelmelerini arzu ederim Hasta için en sabırlı sahip, doktordur
İşlerini benden saklı tutuyorsun, sana yazık oluyor Benden saklı şey az olur Sen saklıyorsun, hâlbuki o bana gözüküyor Görüyorum, “Sen dünya arıyorsun ve ey şahıs, sen de âhiret arıyorsun” diye söylüyorum
Bunlar bir hevestir Bu hevesler kalbine yazılmış, sonra alnında açıkça gözükmektedir İçin dışa vurmuş, her şeyin kıymetsiz bir hâl almış Elinde bir miktar dünyalığın var, onunla böbürleniyorsun Hâlbuki onun ancak zerresi işe yarar Sana göre elindeki altın sayılır, hâlbuki onun altın kısmı azdır, ötesi ya gümüş veya işe yaramaz şeydir Bunlarla bana çalım satma, onların çoğunu gördüm Bana geldiler, teslim oldular Ben onların içinden seçtim Ancak işe yarayan altın kısmını aldım, ötesini attım İyi olan az, işe yaramaz çoktan iyidir “Altın babası” diye lakap alman, seni kurtaramaz Ben sikkeciyim, yanımda âletler vardır, onlarla ölçer, değerini veririm Riyadan dön, nifakı bırak, bunları bıraktığını varlığına anlat Boş gurura kapılıp kendini aldatma Nefsini ıslâh etmeyen ve riyadan vazgeçmeyen çoğu ihlâs sahipleri, münafık oldular Bu sebeple rahmetle yad ettiğimiz bazı büyükler şöyle der:
“Boş yere ihlâs satmayı riyakârlar bilir”
İşin önünden sonuna kadar doğruluğu bırakmayan azdır, azdan da azdır Her şey tedricî olarak aslını bulur Küçük hata zamanla büyür Meselâ; huysuz çocuklar ilk başta yalan yolunu tutarlar Sonra kötü toprak ve pislikle oynarlar Daha sonra kötü yollara düşer, anasının sandığını açar, babasının kesesinden para aşırır, herkesi çekiştirmeye başlarlar İşte bu hâlde iyi bir baba ve iyi bir öğretmen onu bu hâlden kurtarır Allah, bir kimse hakkında hayır murat ederse terbiyeli kılar, ölünceye kadar öyle götürür ve bir kimse hakkında şer diliyorsa o adam da bulunduğu hâlde yaşar ve öyle ölür Ancak Allah'a yalvaran ve O'na sığınan her zaman kurtulur
Allah, hem Azîz, hem de Celîl’dir Her dert için bir deva yaratır