Kalitenin Ruhu Ve Çayın Tadı Üzerine...

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-02-2012

Çocuk kafasını kaldırıp dev binaya alıcı gözüyle baktı

Gerçekten çok yüksekti

Gerçi civarında çok bulunmuştu dolayısıyla ne olduğunu gayet iyi biliyordu ama şimdi bir daha bakmak incelemek ihtiyacı hissetmişti

Hemen az ilerideki parkta ayakkabı boyacılığı yapıyordu çocuk

Omuzunda boya sandığı beş yıldızlı otelin önüne doğru çekine çekine ilerledi

Sorup öğrenmeliydi

Akıl alacak iş değildi

Kapıya doğru yaklaşınca pos bıyıklı acayip üniformalı ve hep o döner kapının oralarda dolaşıp duran heybetli adam el-kol hareketleri ile ikaz etti

Yaklaşmasını istemiyordu anlaşılan

Bu görsel şaşaa çocuğun uyduruk boya sandığı dökülen kıyafeti ve bizatihi varlığıyla yara alacaktı sanki

Çocuk adamın ikaz hareketlerine rağmen adımlarını hızlandırdı ve bir solukta yanına yaklaştı

Adam da bina kadar haşmetliydi ama neticede sıradan bir görevliydi ve konuştuklarında anlaşabileceklerini hissediyordu

?Amca birşey soracağım

Adam homurdandı:
?Kaybol şurdan be oğlum

Başıma bela olma

Boyacı çocuk adamı sıkıntıya sokmak istemiyordu; bunu belli edercesine telaşla sordu:
?Burada bi bardak çay on milyonmuş doğru mu?
?Doğru

Ne olacak

Sana ne

Hadi bakayım

YALLAH

Çocuğun hayal kırıklığı bir gün boyunca kazandığının bu yüksek binada bir bardak çaya yetmeyişiyle sınırlıydı o an

Cebinde bir bardak çay parası olması orada bir bardak çay içebileceği anlamına gelmiyordu

ALLAH?tan bunu düşünebilecek yaşta değildi

Çay fiyatının yüksekliği ambiyans kalitesinden öte birilerini birilerinden ayırt edebilmek içindi

Ayakkabısı delik hiç kimse on milyonu var diye böyle bir yerde çay içmeye teşebbüs etmezdi; edemezdi

İki ay yetecek kadar çay malzemesi bedelini bir bardak çaya harcamak ?enayilik? sayılırdı boyacı çocuğun dünyasında

Yani ?kalite? çizgisinin öbür tarafında

Kalite nedir?
Parayla satın alınabilir mi?
Bu iki makul soruya absürd bir soruyla boyut kazandıralım ki alelacele cevaplanmaya kalkışılmasın:
?ISO 9000?e göre aşkın kalite standardı nasıl olmalıdır??

?Al sepetten bi yeşillik? türü yaklaşımlar bazen zihinleri 7

8 şiddetinde sarsacak kadar etkili olabiliyor

Ve bazen çok işe yarıyor

Absürd de olsa soru sormak problemlerin ve çözümlerin adını koymayı kolaylaştırıyor

Beş yıldızlı otel konforu ve servis seviyesi belki rahatlatıcı bir unsur olabilir ama kenar mahalle kahvehanesinde ayakkabı boyarken çocuğa ısmarlanan bir bardak çayın rayihası günü geldiğinde parayla ölçülemeyecek bir ?hatıra? değeri taşıyabilir

Parayla satın alınan kalitenin tek bir riski var

Ama ölümcül bir risk: Ruhsuzluk

Bir bardak çayın on milyona içildiği yerde çayın lezzetini umursayan yoktur

Orada pahalı ve seçkin bir tiyatro oynanır

Paranızla figüran olursunuz

Sahneye çıkmanın bedelidir ödediğiniz

Garson sınırları aşan bir nezaketle gelir yanınıza

Öylesine eğitimli ve tembihlidir ki bu konuda kendinizi oraların sultanı zannedersiniz

Halbuki itibar edilen zatınız değil cebinizdir

Önünüze konulan seçenekler?ilk defa gidiyorsanız böyle bir yere? bir lezzet festivalinde olduğunuzu düşündürür

Çayın bin çeşidi

Siyahı yeşili aromalısı İngilizi vs

Halbuki neticede çaya hakaret bir fincan içinde ve sanki üç günlük yoldan gelmiş gibi soğuk ve

Boşverin çayın tadını canım

Etrafa bakın

Ve gösterin kendinizi

Orada olduğunuz anlaşılsın

Rahat edin

Sonuçlar hiçbir zaman önemli değildir bu dünyada

Nereye gittiğin değil neyle gittiğin önemlidir

Ne yediğin değil nerede yediğin önemlidir

Renkli ve bol sıfırlı etiketler manzumesinden müteşekkil bir hayat

Etiketler kalitenin remzidir

Ama parayla satın alınan kalitenin tek bir riski var

Ölümcül bir risk: Ruhsuzluk

Bu sanal kaliteyi bütün bir hayata yükleme gayreti çoğu zaman diğerlerinden ayrılma tutkusudur

Ve ölümle son bulur

Boyacı çocuğun hüznü günü geldiğinde çabucak dağılacaktır; çünkü gerçek kalitenin ve tadın formülünü anlayacaktır

Kalitenin bir ruhu olması gerektiğini ve bu ruhun parayla satın alınamayacağını görecektir

Bugünün medeniyeti en azından şunu anladı:
Mezarın üstünü abartmak mümkün

Pahalı mermer vs

Ama mezarın altı için parayla dizayn edilebilecek bir lüks yok

Toprağın altında bir fark kalmayacaksa görsel ve sanal kalite adına çaya on milyon ödemek niye?

Çayı on milyona satmak niye?
Kendini toplumdan ayırt etmek arzusu zayıf karakterlilerin güvenli bir sığınak arayışı olabilir mi peki?

Veya bu ruhsuz kalite takıntısı korkuları için uyuşturucu mudur?

Kalite eskimeyendir

Yaşayandır ve yaşatandır

Yaşaması için de bir ruha ihtiyacı vardır

O da imandır

İman

Toprağın altında çürümeyen ve çürütmeyen tek şey

Yani

Kalitenin ruhu imandır

Çayda bile

Aşkta bile

08-02-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Kalitenin Ruhu Ve Çayın Tadı Üzerine... Çocuk kafasını kaldırıp dev binaya alıcı gözüyle baktı Gerçekten çok yüksekti Gerçi civarında çok bulunmuştu dolayısıyla ne olduğunu gayet iyi biliyordu ama şimdi bir daha bakmak incelemek ihtiyacı hissetmişti Hemen az ilerideki parkta ayakkabı boyacılığı yapıyordu çocuk Omuzunda boya sandığı beş yıldızlı otelin önüne doğru çekine çekine ilerledi Sorup öğrenmeliydi Akıl alacak iş değildi Kapıya doğru yaklaşınca pos bıyıklı acayip üniformalı ve hep o döner kapının oralarda dolaşıp duran heybetli adam el-kol hareketleri ile ikaz etti Yaklaşmasını istemiyordu anlaşılan Bu görsel şaşaa çocuğun uyduruk boya sandığı dökülen kıyafeti ve bizatihi varlığıyla yara alacaktı sanki Çocuk adamın ikaz hareketlerine rağmen adımlarını hızlandırdı ve bir solukta yanına yaklaştı Adam da bina kadar haşmetliydi ama neticede sıradan bir görevliydi ve konuştuklarında anlaşabileceklerini hissediyordu ?Amca birşey soracağım Adam homurdandı: ?Kaybol şurdan be oğlum Başıma bela olma Boyacı çocuk adamı sıkıntıya sokmak istemiyordu; bunu belli edercesine telaşla sordu: ?Burada bi bardak çay on milyonmuş doğru mu? ?Doğru Ne olacak Sana ne Hadi bakayım YALLAH Çocuğun hayal kırıklığı bir gün boyunca kazandığının bu yüksek binada bir bardak çaya yetmeyişiyle sınırlıydı o an Cebinde bir bardak çay parası olması orada bir bardak çay içebileceği anlamına gelmiyordu ALLAH?tan bunu düşünebilecek yaşta değildi Çay fiyatının yüksekliği ambiyans kalitesinden öte birilerini birilerinden ayırt edebilmek içindi Ayakkabısı delik hiç kimse on milyonu var diye böyle bir yerde çay içmeye teşebbüs etmezdi; edemezdi İki ay yetecek kadar çay malzemesi bedelini bir bardak çaya harcamak ?enayilik? sayılırdı boyacı çocuğun dünyasında Yani ?kalite? çizgisinin öbür tarafında Kalite nedir? Parayla satın alınabilir mi? Bu iki makul soruya absürd bir soruyla boyut kazandıralım ki alelacele cevaplanmaya kalkışılmasın: ?ISO 9000?e göre aşkın kalite standardı nasıl olmalıdır?? ?Al sepetten bi yeşillik? türü yaklaşımlar bazen zihinleri 78 şiddetinde sarsacak kadar etkili olabiliyor Ve bazen çok işe yarıyor Absürd de olsa soru sormak problemlerin ve çözümlerin adını koymayı kolaylaştırıyor Beş yıldızlı otel konforu ve servis seviyesi belki rahatlatıcı bir unsur olabilir ama kenar mahalle kahvehanesinde ayakkabı boyarken çocuğa ısmarlanan bir bardak çayın rayihası günü geldiğinde parayla ölçülemeyecek bir ?hatıra? değeri taşıyabilir Parayla satın alınan kalitenin tek bir riski var Ama ölümcül bir risk: Ruhsuzluk Bir bardak çayın on milyona içildiği yerde çayın lezzetini umursayan yoktur Orada pahalı ve seçkin bir tiyatro oynanır Paranızla figüran olursunuz Sahneye çıkmanın bedelidir ödediğiniz Garson sınırları aşan bir nezaketle gelir yanınıza Öylesine eğitimli ve tembihlidir ki bu konuda kendinizi oraların sultanı zannedersiniz Halbuki itibar edilen zatınız değil cebinizdir Önünüze konulan seçenekler?ilk defa gidiyorsanız böyle bir yere? bir lezzet festivalinde olduğunuzu düşündürür Çayın bin çeşidi Siyahı yeşili aromalısı İngilizi vs Halbuki neticede çaya hakaret bir fincan içinde ve sanki üç günlük yoldan gelmiş gibi soğuk ve Boşverin çayın tadını canım Etrafa bakın Ve gösterin kendinizi Orada olduğunuz anlaşılsın Rahat edin Sonuçlar hiçbir zaman önemli değildir bu dünyada Nereye gittiğin değil neyle gittiğin önemlidir Ne yediğin değil nerede yediğin önemlidir Renkli ve bol sıfırlı etiketler manzumesinden müteşekkil bir hayat Etiketler kalitenin remzidir Ama parayla satın alınan kalitenin tek bir riski var Ölümcül bir risk: Ruhsuzluk Bu sanal kaliteyi bütün bir hayata yükleme gayreti çoğu zaman diğerlerinden ayrılma tutkusudur Ve ölümle son bulur Boyacı çocuğun hüznü günü geldiğinde çabucak dağılacaktır; çünkü gerçek kalitenin ve tadın formülünü anlayacaktır Kalitenin bir ruhu olması gerektiğini ve bu ruhun parayla satın alınamayacağını görecektir Bugünün medeniyeti en azından şunu anladı: Mezarın üstünü abartmak mümkün Pahalı mermer vs Ama mezarın altı için parayla dizayn edilebilecek bir lüks yok Toprağın altında bir fark kalmayacaksa görsel ve sanal kalite adına çaya on milyon ödemek niye? Çayı on milyona satmak niye? Kendini toplumdan ayırt etmek arzusu zayıf karakterlilerin güvenli bir sığınak arayışı olabilir mi peki? Veya bu ruhsuz kalite takıntısı korkuları için uyuşturucu mudur? Kalite eskimeyendir Yaşayandır ve yaşatandır Yaşaması için de bir ruha ihtiyacı vardır O da imandır İman Toprağın altında çürümeyen ve çürütmeyen tek şey Yani Kalitenin ruhu imandır Çayda bile Aşkta bile