Sevgili’Den Gelen Her Şey Tatlıdır

**Prof. Dr. Sinsi** · 08-02-2012

[color="White"][/url]
Bir gün Lokman’ın Efendisine hediye olarak bir karpuz getirdiler

Hizmetçiye “ git, oğlum Lokman’ı çağır” dedi Lokman gelince Efendisi, karpuzu kesip ona bir dilim verdi

Lokman o dilimi bal gibi, şeker gibi yedi Hem de öyle lezzetle yedi ki Lokman’ın efendisi, ikinci dilimi de kesip sundu Böyle, böyle karpuzu tekmil yedi; Yalnız bir dilim kaldı

Efendisi “ Bunu da ben yiyeyim; bir bakayım, nasıl şey, herhalde tatlı bir karpuz” dedi

Çünkü Lokman, öyle lezzetle, öyle zevkle, öyle iştahlı yiyordu ki görenlerin de iştahı geliyordu

Efendisi o dilimi yer yemez karpuzun acılığından ağzını bir ateştir sardı, dili uçukladı, boğazı yandı Bir eyyam acılığından adeta kendisini kaybetti

Sonra Efendisi:

-A benim Cânım, böyle bir zehri nasıl oldu da tatlı tatlı yedin,

Böyle bir kahrı nasıl oldu da lütuf saydın?

Bu ne sabır? Neden böyle sabrettin?

Sanki canına kastın var? Niye bir şey söylemedin, niye biraz sabret şimdi yiyemem demedin?” dedi

Lokman dedi ki:

“ Senin nimetler bağışlayan elinden o kadar rızıklandım ki utancımdan adeta iki kat olmuşumdur

Ey marifet sahibi! Elinle sunduğun bir şeye “bu acıdır” demeğe utandım

Çünkü vücudumun bütün cüzleri senin nimetlerinden meydana geldi

Ben senin dânene, tuzağına gark olmuştum;

Bu kadarcık bir acıya dayanamaz, feryad edersem vücudumun bütün cüzleri hak ile yeksan olsun!

Şekerler bağışlayan elinin lezzeti bu karpuzdaki acılığı hiç bırakır mı?

Sevgiden bakırlar altın kesilir

Sevgiden tortulu, bulanık sular arı duru bir hale gelir, sevgiden dertler şifa bulur

Sevgiden ölü dirilir, sevgiden padişahlar kul olur

Mesnevi’den

08-02-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Sevgili’Den Gelen Her Şey Tatlıdır [color="White"][/url] Bir gün Lokman’ın Efendisine hediye olarak bir karpuz getirdiler Hizmetçiye “ git, oğlum Lokman’ı çağır” dedi Lokman gelince Efendisi, karpuzu kesip ona bir dilim verdi Lokman o dilimi bal gibi, şeker gibi yedi Hem de öyle lezzetle yedi ki Lokman’ın efendisi, ikinci dilimi de kesip sundu Böyle, böyle karpuzu tekmil yedi; Yalnız bir dilim kaldı Efendisi “ Bunu da ben yiyeyim; bir bakayım, nasıl şey, herhalde tatlı bir karpuz” dedi Çünkü Lokman, öyle lezzetle, öyle zevkle, öyle iştahlı yiyordu ki görenlerin de iştahı geliyordu Efendisi o dilimi yer yemez karpuzun acılığından ağzını bir ateştir sardı, dili uçukladı, boğazı yandı Bir eyyam acılığından adeta kendisini kaybetti Sonra Efendisi: -A benim Cânım, böyle bir zehri nasıl oldu da tatlı tatlı yedin, Böyle bir kahrı nasıl oldu da lütuf saydın? Bu ne sabır? Neden böyle sabrettin? Sanki canına kastın var? Niye bir şey söylemedin, niye biraz sabret şimdi yiyemem demedin?” dedi Lokman dedi ki: “ Senin nimetler bağışlayan elinden o kadar rızıklandım ki utancımdan adeta iki kat olmuşumdur Ey marifet sahibi! Elinle sunduğun bir şeye “bu acıdır” demeğe utandım Çünkü vücudumun bütün cüzleri senin nimetlerinden meydana geldi Ben senin dânene, tuzağına gark olmuştum; Bu kadarcık bir acıya dayanamaz, feryad edersem vücudumun bütün cüzleri hak ile yeksan olsun! Şekerler bağışlayan elinin lezzeti bu karpuzdaki acılığı hiç bırakır mı? Sevgiden bakırlar altın kesilir Sevgiden tortulu, bulanık sular arı duru bir hale gelir, sevgiden dertler şifa bulur Sevgiden ölü dirilir, sevgiden padişahlar kul olur Mesnevi’den