Harut İle Marut

SALİSEN




Balar yaptığı uzun yolculukta bulamadığı Allah’ın elçisine şehre dönerken çölde rastladı Bir kuyunun başında duruyordu Balar ona başından geçenleri anlatırken bir yandan şehre doğru yola koyuldular Allah’ın elçisi Balar’ı dinledikten sonra bu yolculuk sayesinde insanların çıkardığı fitneden uzak kalabildiğini anladı Olayların aslını en başından anlatmaya başladı:


“Âdem Babamızın çocuklarından Kabil, Habil’i öldürdükten sonra uzun yıllar boyunca sefil bir hayat yaşadı Bir gün torununun torunu, oğluyla birlikte şehrin dışına doğru yürürken yolda ona rastladılar Çocuk babasına “Bu kim?” diye sordu Babası “Bu senin büyük büyük dedelerinden Kabil’dir” dedi Çocuk öfkelenip “Benim dedelerimden Habil’i öldüren Kabil mi?”dedi Babası evet, deyince yerden aldığı taşı hışımla Kabil’e fırlattı Ve Kabil bu taşla olduğu yere yığılıp kaldı


Bu manzarayı göklerden seyreden melekler, insanoğlunu kınadılar Allah Celle Celalihu, onlara “Eğer size de nefis ve şehvet verseydim, sizde onlar gibi olurdunuz” diye nida etti Melekler hayır, dediler “Biz onlar gibi sapkınlık yapmazdık” Allah Celle Celalihu, “Öyleyse aranızdan en güvendiğiniz iki meleği seçip bana gönderin Onlara nefis ve şehvet verip yeryüzüne göndereyim “ dedi Melekler takvalarına güvendikleri Harut’la Marut’u seçtiler Bu iki melek sihri öğretmek üzere dünyaya gönderilecekti Rab’lerinin insanları sınamak için gönderdiği bu melekler, “ Biz sadece imtihan ediyoruz, sakın inkâr etme!”* diye uyardıktan sonra sihri öğreteceklerdi Fakat önemli bir sınav da onları bekliyordu


Allah Celle Celalihu onlara nefis ve şehvet vererek dünyaya gönderdi Şarap içmeyi, haksız yere câna kıymayı ve zina etmeyi yasakladı Ancak onlar bu yasaklara riayet edemeyip şarabın sarhoşluğuyla yasakları çiğnediler Rab’leri onlara ceza olarak dünyada mı ahirette mi azap istersiniz diye sorunca onlar “Biz ahiret azabına tahammül edemeyiz, bize dünya da azap ver” dediler Ve Rab’leri onları kıyamete kadar sürecek bir azapla cezalandırdı “


Sözün bu kısmında Balar Allah’ın elçisine dönüp “Yoksa kuyu mu?” diye sordu Ardından uzun bir sükût gecenin derinliğine doğru uzayıp gitti…




Şehre ulaştıklarında söylentiler her yere yayılmıştı İnsanlar Harut’la Marut’un bir kuyuya baş aşağı asılmak suretiyle cezalandırıldıklarını, kıyamete kadar suya bir karış mesafede suya muhtaç olarak kalacaklarını söylüyorlardı Zühre hakkında da söylentiler vardı Tanrı onu bir çöl çiçeğinden kadın suretine getirmiş sonra da melekleri onun güzelliği ile sınamıştı Peki, sonra ona ne olmuştu? Biri dedi ki: Zühre, İsm-i Âzam duasını öğrendikten sonra duayı okuyup arşa yükseldi ve Tanrı da onu gökyüzünde bir yıldız haline getirdi…




* * *




İki melek ayaklarından asılı durdukları karanlık kuyuda susuzluktan çok pişmanlıkla kavrulurken çölle ilgili her hikâye gibi bu hikâye de kuyuyla başlıyordu…


* Bakara suresi, 102 ayet




(Adige Batur, Türk Edebiyatı Dergisi )