İlk Ve Son Hayalet: Dil (Stirner)

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-22-2012

Nesne ve dil yan yana dururlar

Nesne kendi gerçeğiyle değişime uğrarken dil nesneden bağımsız olarak değişir

Sözcükler realitenin yerini alır ve realiteler düşünceden kovulur, dolayısıyla realite yoktur – işte

Nesne ölür, sözcük devam eder - işte

Düne kadar anlamsızlığı anlamak isterdim,Anlam kazanılamayacağını bile bile,Gilgameş’in olanaksız arayışını, anlamsız çabasınıanlayıncaya kadarVeAnlamsızlığın bittiği yere kadar
VeÖlümü görünce
VeÖlünce

Genel kavramlar mantıksal bir düzenleme için faydalıolabilirler, kavram ve sözcükler kendi mantıksal boyutlarında işlev görürler

Bunun ötesiniirdelemek olanaksızlığa götürür

Varlık olanaksızlıktır

Olanaksızı istemek, anlanamayacağı anlamaya uğraşmakDilin bittiği yerde başlar

Ve Felsefe işte dilin bittiği yerde anlam kazanır,Ölümün başladığı yerde yaşamın anlam kazandığı gibi - Yaşamın başladığı yerde ölümün anlam kazandığı gibi

Buna göre ancak dizginsiz olan, realiteye gerçek olarak yansır –bu tekil realitedir

Dil yaşamı asla kapsayamaz, her dilsel düzenleme mimari bir kurgudur

Kurgular ve nesneler biribirleriyle özdeşleşmedikleri gibi, biribirlerinden kopuk yaşarlar

Her nesne kendi realite ve gerçegini içinde barındırır

Dil nesneyi değil, ancak kendisini değiştirir

Bir realist sözcük-realistidir, sözcük gerçekçisidir

Evrensel realite,evrensel gerçek, evrensel insan, evrensel mantık onun özel saplantısıdır

Çünkü hiç bir us düşüncenin genel kriterlerine temel olamaz – her us zaten düşünce ve eylem biçimidir

UsVarlık’ı değil, kendisini ifade edebilir ancak

Varlık kendi gerçeğini arayan koskocaman bir Hiç’tir – dolu dolu

Ey dillenme dilencisi! Varlık’ına geri dön, Geri dön geldiğin yere, Göreceksin suçun ve cezanın yaşamadığı Varlık bahçesini, Yeniden yaratacaksın arı Hiçlik’ini

Konuşulur mu - dans edildikçe?

Yaşanır mı anarşi - dillendikçe?
Dansa soyunmak üzere son elbisemi çıkarırım,Dillenmedikçe

Anarşi nedir? Bu soruya en kötü yanıtı anarşistler verir!İşteMauthner’in dostluğuna sığınarak sözcükleştirdiğim akıl yürütmemi şu zavallı sözcüklerle bitiriyorum:

Ölümün yokluk olamayacağını bilen bir yersizyurtsuz olarak Varlık ile Hiçlik’in daima biribirleriyle seviştiğini duyumsuyor ve gidiyorum

Sen beynimin ürettiği bir saplantısın, ey dünya

Düşünmek lüksüm değil, düşselligimdir,Düşünmek lüksüm değil, düşmüşlüğümdür – işte

Öte-si: Beyaz kar taneciklerindeki sıcaklığı hissedebiliyor musun?

M

Stirner

07-22-2012	#2
Prof. Dr. Sinsi	İlk Ve Son Hayalet: Dil (Stirner) Nesne ve dil yan yana dururlar Nesne kendi gerçeğiyle değişime uğrarken dil nesneden bağımsız olarak değişir Sözcükler realitenin yerini alır ve realiteler düşünceden kovulur, dolayısıyla realite yoktur – işte Nesne ölür, sözcük devam eder - işte Düne kadar anlamsızlığı anlamak isterdim,Anlam kazanılamayacağını bile bile,Gilgameş’in olanaksız arayışını, anlamsız çabasınıanlayıncaya kadarVeAnlamsızlığın bittiği yere kadar VeÖlümü görünce VeÖlünce Genel kavramlar mantıksal bir düzenleme için faydalıolabilirler, kavram ve sözcükler kendi mantıksal boyutlarında işlev görürler Bunun ötesiniirdelemek olanaksızlığa götürür Varlık olanaksızlıktırOlanaksızı istemek, anlanamayacağı anlamaya uğraşmakDilin bittiği yerde başlar Ve Felsefe işte dilin bittiği yerde anlam kazanır,Ölümün başladığı yerde yaşamın anlam kazandığı gibi - Yaşamın başladığı yerde ölümün anlam kazandığı gibi Buna göre ancak dizginsiz olan, realiteye gerçek olarak yansır –bu tekil realitedir Dil yaşamı asla kapsayamaz, her dilsel düzenleme mimari bir kurgudur Kurgular ve nesneler biribirleriyle özdeşleşmedikleri gibi, biribirlerinden kopuk yaşarlar Her nesne kendi realite ve gerçegini içinde barındırır Dil nesneyi değil, ancak kendisini değiştirir Bir realist sözcük-realistidir, sözcük gerçekçisidir Evrensel realite,evrensel gerçek, evrensel insan, evrensel mantık onun özel saplantısıdır Çünkü hiç bir us düşüncenin genel kriterlerine temel olamaz – her us zaten düşünce ve eylem biçimidir UsVarlık’ı değil, kendisini ifade edebilir ancak Varlık kendi gerçeğini arayan koskocaman bir Hiç’tir – dolu dolu Ey dillenme dilencisi! Varlık’ına geri dön, Geri dön geldiğin yere, Göreceksin suçun ve cezanın yaşamadığı Varlık bahçesini, Yeniden yaratacaksın arı Hiçlik’ini Konuşulur mu - dans edildikçe? Yaşanır mı anarşi - dillendikçe? Dansa soyunmak üzere son elbisemi çıkarırım,DillenmedikçeAnarşi nedir? Bu soruya en kötü yanıtı anarşistler verir!İşteMauthner’in dostluğuna sığınarak sözcükleştirdiğim akıl yürütmemi şu zavallı sözcüklerle bitiriyorum: Ölümün yokluk olamayacağını bilen bir yersizyurtsuz olarak Varlık ile Hiçlik’in daima biribirleriyle seviştiğini duyumsuyor ve gidiyorum Sen beynimin ürettiği bir saplantısın, ey dünya Düşünmek lüksüm değil, düşselligimdir,Düşünmek lüksüm değil, düşmüşlüğümdür – işte Öte-si: Beyaz kar taneciklerindeki sıcaklığı hissedebiliyor musun? MStirner