Nefreti Aşmanın Tek Yolu Affetmek

**Prof. Dr. Sinsi** · 07-14-2012

Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek
Başkalarını affettiğimizde biz özgürlesiriz

Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi
engeller Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir Salt kötülükleri
görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar
insanı

Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır Affetmek insanı
derinleştirir

Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır
hissetmesi gerekir Çünkü affetmek bir seçimdir

Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir Affetmek bir
süreçtir

Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür

Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır Yani koşullu
affetme yoktur Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya
sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin

Affetmek bir seçimdir Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin
özgürleşmenizdir Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş
olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir
farklılık yaratmayacaktır O acılar sizin acılarınız

Affetmek kolay değildir Fakat özgürleşmek için gereklidir Çoğu
insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu
anlamına geleceğini sanır

Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak,
yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir

Affetmek, o kişiyi sevmek değil
Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil
Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil
Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil
Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil
Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil
Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil
Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba
göstermemek değil

Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe
kavuşmaktır

Affetmek artık acıyı hissetmemektir Yapılanları zihinsel olarak
unutmak zaten mümkün değildir

"Duygusal unutma" affetmenin diğer adıdır

07-14-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Nefreti Aşmanın Tek Yolu Affetmek Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek Başkalarını affettiğimizde biz özgürlesiriz Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır Affetmek insanı derinleştirir Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir Çünkü affetmek bir seçimdir Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir Affetmek bir süreçtir Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır Yani koşullu affetme yoktur Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin Affetmek bir seçimdir Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır O acılar sizin acılarınız Affetmek kolay değildir Fakat özgürleşmek için gereklidir Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir Affetmek, o kişiyi sevmek değil Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır Affetmek artık acıyı hissetmemektir Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir "Duygusal unutma" affetmenin diğer adıdır