Çerçevenin Arkasındaki Mektup

Çerçevenin Arkasındaki Mektup

Yaşanmış olan bir trajedik anı

''Karımı 1998'in sonbaharında kaybettim Yedi senelik evliliğimizin iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik
karım her evlilik yıldönümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler, '' bunlar bizim hayatımızın gölgeleri '' derdi öldüğünde yedi tane resmimiz vardı
97'nin bir gecesinde onu aldattım oysa ona sürekli onu ne kadar çok sevdiğimi ve sonsuza kadar sadık kalıcağımı söylerdim
Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyi tekrarladım
tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana, ve sadece ''biliyorum'' dedi
İzmir'de kar yağdığı gün, yani bir ay önce evdeydim
Fotoğraflarımıza bakıyordum yine
Her çerçevenin altında bir harf olduğunu o gün farkettim
A
R
K
A
S
I
N
Gerisi için yılları yetmemişti
Ama ''sanırım arkasına bak '' falan yazmaya niyetlenmişti
Hemen çerçevenin arkasına baktım Hiçbir şey yoktu Sonra bir şey dürttü beni, hepsini teker teker söktüm
İnanabiliyor musunuz? Her birinin arkasından bir mektup çıktı! geçirdiğimiz her sene için sevgi dolu sözler yazmıştı 1997'deki resmimizin içinden çıkan zarf ise simsiyahtı ve içinden şu sözler çıktı '' 14 Mart 1997 / Gözlerin bana başka birine dokunmuş gibi baktı/ Söylemene gerek yok biliyorum
2002'deyiz onu kaybedeli 4, aldatalı 5 yıl oluyor İçim acıyor şimdi
Çünkü kadınlar biliyor, hissediyor''


Bu yazı Hürriyet gazetesi Ayşe Arman'ın köşesinden alınmıştır