Geriye Kalan

Cam

Buğu

İşaret parmağı

Geriye kalan; yazılası bir sevda

Gümüşsü bir tebessüm indi yüreğime sevdan kırmızıya dönmüş, bir gözyaşı şimdi

Ve; her ne kadar kabullenmesen de, devamlı buğulanan camlarda ismin bilsen ne kadar acı çekiyorum; seni azad edemediğim için yüreğimden

Paçalı öldü!

Artık; kanatlanamayacak maviliklerine; ve sevdanla aramda mekik dokuyamayacak tebessümlerini, hüznünde boğulduğun gözyaşlarını bana taşıyamayacak; acını yüreğime salamayacak

Paçalı öldü!

Ölürken gözlerimin önündeydi; hala bir şeyler taşımaya çalışıyordu bana avuçlarımdaydı, onurlu tebessümleri; onursuzluğumu yüzüme vurmak ister gibibu kadar mı zalim sevdam?!

Dün yağmurluydu, bugün güneşli hava tanrı bile karasızlıklarında boğuluyor dünyanınilk o değilmiydi zaten ihaneti tadan, iblis’e secde et derken; itaatsizliğin arasında, ihanetle tanışan ilk gözdesi değilmiydi; adem ile havva onlarda ihanet etmedimi, dünyanın bütün nimetleri dururken, yasak meyveye suları akarken ilk o değilmiydi; bağışlamayı öğrenen, bütün ihanetlerine rağmen, ilk göz ağrılarını affeden onların yüreğine de affetmeyi, bağışlayıcı olmayı aşılamadımı?

O zaman sen niye affetmiyorsun tanrıdan daha mı yüce varlığın?

Paçalı öldü!

Giderken; senli düşlerimide götürdü geriye kalan, buğulu bir cam şimdi