Kim Bilir

İçimde derin yarıklar bırakıyorsun git dediğim cümlelerdeYanık kağıt uçları kokuyor havaBen ki sana git demedim hiçbir zaman, gittiğinden dolayı gitmeleri ezberlemiş gözlerime ağır geliyor gözyaşları biliyorsun


Of bu ne ağır bir akşam, bu nasıl derin iç soluklanması ölüm desem bu kadar kara değil


Ezberi bozulmuş kederler taşıyorum satırlarımda Soluklandığın dünyanın insanıyım hala Soluklandığın kıyıların ıslaklığında gözyaşlarım Bu kaçıncı sarhoşluk ne önemi var Bütün sarhoşluklarım sana çıkıyor ezberli


Sarı , evet akşamlar senin dışında ve sarı Üç adımda atabilirim sonsuzluğu heybeme, sarı


Ve hayır ama Dillenmeli bir kez gördüğüm akşamın yapışkan sevdası dillerde Ardında kocaman yalnızlıklar saklı sevdanın ayakları terlemeli rıhtımımda Suskunluğu altın bilmiş kalabalıklara inat sözler akmalı geceme


Bilesin istiyorum, yakışmıyor o dudaklara bu hüzün Hani çocukluğumuzun masallarındaki gibi bitmeli kötü başlangıçlar Bir yerde iyi bir şeyler olmalı Duymalı bunu herkes Birilerinin sevinç şaşkınlığını yüzüne yapışmalı çıkmalı karşıma Diğeri patlayıncaya kadar oh be demeli Demeli işte


Koşup gelmeli mutluluk ayaklarımın dibine, kapıyı açtığımda çıkmalı karşıma, piyango gibi çalmalı telefonumun zili, içimi serinletmeli telefondaki ses, dilimi uyuşturmalı, kalakalmalıyım oracıkta sevinçten İçimde bahar çiçeklerinin kokusu, şaşkın, çocuksu ,çırılçıplak , sapsalak ama


Göğsümü yaran bu şarkılara kapamalıyım kulaklarımı biliyorum Her sözcüğü özenle seçip saklıyorum heybemde Bütün harfleri parlatıp büyütüyorum Yanık kağıt uçları kokuyor hava Kim bilir belki bu sabah ,belki akşam , belki


Belki isimsiz telefonların birinde senin nefesin


Kim bilir?