Karlı Köyde Gelin Olmak

Daha on beş yaşındaydı Zeynep
Yeni gelindi
Kar tipi önünü kesti
Rüzgar bir canavar gibi esti
Kar acımasız
Kar yolları tıkamış
Geçit vermiyor dağlar
Zeynep perişan, hasta!
Bomboş şafaklara gebeydi

Daha çocuk gözlerle bakıyordu!!!
Yaşama, kocasına
Tepelere, karlara
Şaşkın, sancısı var, canı acıyor
Gözyaşları inci gibi akıyor
Bilemezdi beyaz karın mezarı olacağını
Doğmamış çocuğuna kefen biçeceğini


Soğuktu hava buz gibiydi
Artık son demlerine gelmişti!!!
Kızak da kıvranıyordu
Birden bir çığlık duyuldu
Kızak çekenler dönüp baktılar
Oracıkta kalakaldılar
Zeynep doğurmuştu
Hiç ses duymadılar korktular
Sessizce beklediler
Zaman geçti
Zeynep baygındı, kan kaybediyordu
Bebeğinin öldüğünü bile anlayamamıştı
Umutla yine koştular karları yararak
Tipiye göğüs gererek
Ağlayarak


Ama nafileydi çabaları
Çok geçti artık
Doktora ulaştıklarında
Zeynep'in öldüğünü gördüler
Gencecik Zeynep yollarda kalmıştı
Bebeğine karlarda kavuşmuştu
Hiçbir şey anlayamadan!
Yaşamı daha bilmeden
Umutlarına kavuşamadan
Zeynep onbeşinde ölmüştü
Baharları göremeyecekti artık
Karlarda kapanmıştı çocuk gözleri
Karlı köye gömülmüştü

(Gerçek bir yaşam öyküsü)