İyimserlik Üzerine Çekirdek

İnsanın ortak kaderi doğum, ölüm ve o aradaki zaman, yaşam
Doğmak, ölmek isteğe bağlı değil
Ölmek, belki bazen

Bize düşen yaşamak Koşullar ne olursa olsun yaşamak Ayakta kalmak Hadi sıyırttın, hayatta kalabildin zar zor Uzun yaşamak, bir ayrıcalık İyi, güzel Ama ayakta kalmak, kalabilmek Ceza! Müthiş ceza!
İlkokuldaydım, birinci sınıfta Hiç unutmadığım bir cezaya çarptırıldım Karatahtanın önünde sırtım sınıfa, yüzüm karatahtaya dönük, ders bitimine kadar kıpırdamadan ayakta durmak Utanıyorum, midem bulanıyor Ölmek istiyorum Herkesten nefret ediyorum, herkes ölsün istiyorum

Sonra bir ara cebimdeki kabarıklığı hissediyorum: kabak çekirdeklerim! Bir kuruşluk kabak çekirdeği almıştım, bir tane bile yemedim

Bahardı Bademler açmış, tepeye giden toprak yol bomboş Ev pek yok Apartman hele hiç yok Göz alabildiğine tarla Papatyalar, gelincikler

Hadi be sen de! Ne diye ölecekmişim Mati'ciğimle güzelim dağ yolunda çekirdek yiyerek, konuşa gülüşe eve gitmek varken!

Şimdi dönüp geriye baktığımda, hep çekirdek misali umutlar peşinde ayakta kalabildiğimi görüyorum

Öleceğimi bile bile bir çekirdek uğruna bu kadar çaba, çırpınma! Değer mi?

'Bir şey yap, Met'i anımsıyorum, sevgili Aziz Nesin'i İçim ısınıyor yeniden Kalk hadi diyorum, durma koş, birşeyler yap Yaşa

Dur diyorlar bir yandan da, koşma Yeter dinlen artık KoşmaÖl artık! Ama çekirdeklerim bitmedi ki daha"


YILDIZ KENTER