Muraşka Ve Paryoşa

Muraşka


Ferjara hicey

Hiceya mararuşa

Yeliha ruji ya harguşa

Herridey mandi

Kurfara eti loya meni loy hargaya uraşa

İnna muraşka

İna fadey, ina limni, ina godiya

Hirjerimanju

Manjudey inda huji

Mendiya fergira yaruşa

Elderi huncay

Araju keyadoşa

Viteya foraşi uraşa

İnna muraşka

İna fadey, ina limni, ina godiya

İna godiya… godiya… ina godiya… godiya

Yuvaşi derey

Memiley danotuji

Efiyo lahşi dar uraşi

İnna muraşka

İna fadey, ina limni, ina godiya

İna godiya… godiya… ina godiya… godiya

İnna muraşka

İna fadey, ina limni, ina godiya

Şarkının hikayesi



Paryoşa; bilinmeyen renklerin ıtırlarının 4 mevsim açtığı,koruların ortasında bir ülkede yaşarmış Hünerli,beyaz elleriyle hayatı resmeden,gamzeleriyle insana hayat veren,kocaman bal rengi gözleriyle umutları dirilten,ama aklının bir köşesinde kimsenin bilmediği bir yerde kendini arayan biriymiş


Muraşka ise eline yüreğini alıp kürek yapmış,altına sandalını alıp insanlığa yol çizmiş,gezip yeni ülkeleri keşfeden bir gezginmişMuraşka kömür gözleriyle karanlıklara dalar,dudaklarındaki gülümsemenin bir an kaçıp hayatını terk etmesinden korkarmış Bunun için gezdiği ülkeye bir daha kürek çekmezmiş hiç


Birgün Muraşka'nın sandalı su almaya başlamış korkularından, Muraşka artık umudunu yitirmiş ve sessizce sandalın batışını,yüzme bilmediği içinde boğuluşunu beklemiş



Tam o sırada Paryoşa nehrin sesini duymuş:


"Aradığın benlik nehrin kıyısında, koş ona!"


Bu sesi yüzyıllardır tanıdığını hisseden Paryoşa şaşkınlık içerisinde koşmuş, eteğindeki güzel çiçekleri ardında bırakarak nehir kıyısında sandalı artık batmak üzere olan Muraşka'ya Muraşka hala öyle suya bakıp duruyormuş çabalamadan, Paryoşa başlamış suya girmeye bir kaç kulaçla akıntıya göğüs germiş aslında var olmayan nehirde

Muraşka'ya seslenmiş, bağırmış ama Muraşka duymuyormuş ki onu, orda hala boğulmayı bekliyormuş Paryoşa zor bela Muraşka'yı çıkarmış sudanOturmuş Muraşka'nın yanına, susmuş bu garip yabancıya


Muraşka bir kaç dakika sonra dile gelmiş ve "Neden?" demiş Paryoşa anlam verememiş, Muraşka "Neden beni kurtardın?"demiş


Paryoşa içindeki sesi anlatmış ona ama Muraşka inanmamış, gülmüş Sonra Paryoşa'nın o yaşam veren göz pınarları acıyla yaş dökmeye başlamış Paryoşa o güne kadar hiç ağlamamış


Muraşka'nın o sırada içinden bir ses "Bak suya!"demiş ve suda Paryoşa'nın ağlayan yüzünü görmüş Paniklemiş ve dönmüş Paryoşa'ya, aslında Muraşka içinde inanılmaz bir sevgi biriktirmiş yıllar yılı ama bu sevgiyi bir türlü vuramamış dünyasına Paryoşa'nın ağlayan gözleri Muraşka'nın buz kalbini eritivermiş


"Dur"demiş Muraşka


Paryoşa içindeki sese kızgın, yutkunarak "Efendim?!" demiş ve ay suya düşene kadar başlamış Muraşka macera dolu hayatını anlatmaya Paryoşa'nın yüzüne gene gülücükler konmuş Sonra Paryoşa, Muraşka'yı gizli yerine götürmüş ellerinden tutarak Muraşka daha adımını atar atmaz, salıvermiş benliğini zaten yaşamamın anlamı yoktu, bir de o alsın götürsün istediği yere ne kaybederim ki diye Ama kazanacaklarını aklının ucuna bile getirememiş


Daha Paryoşa'nın mabedine girer girmez içinde yeniden canlanan duyguları hissetmeye başlamış, huzur ve mutluluk uzaktan belirivermiş yüreğine Muraşka ilk defa gülümsemiş Gece iyice bastırmış ve Muraşka Paryoşa'nın tedirginliğini sezmiş


Tekrar dönmüş ona ve "Neden?"demiş


Paryoşa artık Muraşka'nın sözcüklerini daha o dile getirmeden anlıyormuş, sanki asırlardır birin içindelermiş gibi


Ve Paryoşa karanlıktan ne kadar korktuğunu anlatmış Muraşka'ya Muraşka gülmüş, karanlık benim hayatım, sen benim yanımdaysan karanlığa gireceksin demişSonra içinde birden bir ateş yer edivermiş ve titreyen Paryoşa'ya sarılmış İkiside senelerdir aradıkları bütün soruların cevaplarını yeni sorulara gebe kalarak bulmuşlar bir anda,şaşırmışlar



Muraşka öyküler anlatırken Paryoşa güven duygusuyla sızıp kalmış oracıkta Muraşka'nın gözüne uykucuk melekleri düşmemiş o gece Paryoşa'sı kollarındayken, düşünüp durmuş bu garip tesadüfü "Tesadüf müydü?"diye





Paryoşa'nın beyaz ellerini, huzurlu yüzünü ve sevimli gülümseyişini seyretmiş bütün gece ta ki sabahın ilk ışıkları mabede vurup yol alması gerekene kadar Ayağa kalkmış Paryoşa'yı seyreden Muraşka Paryoşa uyanmış

Muraşka "Gitmem gerek, artık vakit geldi" demiş


Paryoşa'nın içine bir diken oturmuş o anda Kanının donduğunu,ruhunun ağladığını hissetmiş


Bu sefer Paryoşa, Muraşka gibi konuşmuş ve "Neden?!"demiş


Muraşka ilk defa onu anlayan biri olduğunu fark etmiş ama o kadar körmüş kü hayata ve aşka eş ruhunu görmezlikten gelmekteymiş


"Bu benim hayatımBen karanlığm, sen çok aydınlıksın olamayız beraber Canım yanar seninle" demiş


Paryoşa yalvarmış, göz pınarları kuruyana kadar ağlamış, Muraşka dinlememiş onu ve aslında içi buruk olarak acımasızca başlamış gene kürek çekmeye Her kürek darbesinde Muraşka anlam veremediği bir sesle, acıyla irkilmiş Yeni ülkeler görmüş, yeni heyecanlar yaşamış aynı aşkın olmasını bekleyerek içinde ama aklında hep Paryoşa'nın beyaz elleri, gülen gözleri, melek sesi varmış





Birgün dayanamamış Muraşka Paryoşa'nın sesinin çağırışlarına ve ilk defa aynı ülkeye dönmek için kürek çekmeye başlamış Muraşka bu oluş hali içinde bir türlü yolu bulamıyormuş, akıntı ters yöndeymiş artık



Keşke diyormuş hep"Keşke gitmeseydim!"


Paryoşa kendini yollara vurmuş birgün yeniden nehir kıyısında Muraşka'yı bulmak için Yıllar geçmiş Paryoşa hala içinde umutla, gözünde yaşla, yüreğinde aşkla Muraşka'yı aramış nehir kenarında



Muraşka artık birgün akıntıya daha fazla göğüs gerememiş bu kez Paryoşası için dalgalardan gelecek ölümü beklemiş sandalında



Paryoşa yıllar sonra gene aynı sesi duymuş "Aradığın benlik nehrin kıyısında, koş ona!"



Paryoşa bütün gücüyle koşmuş, anlamış ki Muraşkası gene nehrin kıyısında Ne kadar hızlı koşarsa koşsun, bağırırsa bağırsın; Muraşka kendini aşka o kadar kaptırmış ki, gerçek aşkını göremiyormuş Paryoşa suya atılmış gene yüzme bilmediğini unutarakakıntıların arasında güçlükle birleşmiş elleri Paryoşa yukarı çıkmaya çabaladıkça Muraşka aşağı batıyormuşBir anda gözgöze gelmişler ve sözcüksüz konuşmaya dalarak bedenlerini teslim edip ölümsüzleşmişler



Son sözlerinde Muraşka "Yeniden bul beni Paryoşa, bu defa gitmeyeceğim başka diyarlara!"demiş


Paryoşa son kez iri gözleriyle ışık saçmış, yüreğinde sevgiyle "Ellerini bir daha bulacağım Muraşka ve bu kez ait oldukları yerde kalacaklar!"demiş


Teslim etmişler kendilerini yeni bir hayata ve bu kez gene uzak iki şehrin insanları olmuşlar aynı duygulara aynı özelliklere sahip olarak


Ama bu defa o en eskilerin Muraşka'sı ve Paryoşa'sı direnmeyi asla kesmemiş, tutuşmuşlar elele, bambaşka bir grinin içine dalmışlar Ne Muraşka ışığın parlaklığına erimiş ne Paryoşa karanlığın korkusuna yenilmiş


Eş-ruhlar artık ayrılmamak üzere yeniden buluşmuşlar


Paryoşa


Advaşirey karvuşaloy kerdiley vaz

Andırvay lafyuvaş

Et yu vay şetlentulday ley

Şayn yu lof fit

Endurget faylayft yu veyt

Paryoşa Paryoşa

Paryoşa

Tendır kaftıvol opliyuş vanadey

Hefitişıpiyl lona gay vona yuş

Paryoşa Paryoşa

Kırambıl yuveşay ada doy dada dey

Yundey fileft veyç ada du didi dey

Paryoşa Paryoşa

Paryoşa


Anlamazlar garip dilimi

Çözemezler beni ben yapan beni

Aşklar vardır her şeyi anlatır

Her şey melodiler yumağıdır

Tanrıdan gelir mavi gücüm

Şarkılardaki ölümcül büyüm

Aşlklar vardır beni anlatır

Her şey sevgiler sunağıdır

Paryoşa Paryoşa

Paryoşa

Götür beni eski bir şarkıda uyuyan

Güzel Muraşka'ya Paryoşa

Paryoşa beni hiç bırakma

Al yanına

Paryoşa aşkı getirdi bana

Dudaklarımla doyurdum

Mavilere boyadım onu

Paryoşa Paryoşa

"Uyuyo Muraşka"

Alıntı




Murat Yılmaz Yıldırım ( Düş Sokağı Sakinleri )

Paryoşa ve Muraşka diye iki şarkısı var hiç bir dile sığmayan

Sözlerini kendi uydurmuş yani olmayan bir dille iki şarkı söylüyor

Hikayesinin de böyle olduğu düşünülüyor