Ölümün Eşiğindeki Çocuk

ölümcül hastalıkla ilgili yazılar - Ölümün eşiğindeki çocuk hikayesi

“Çocukluk dönemlerinde köyümüzde son anlarını yaşayan hasta etrafına toplanan insanların sessizce ağlamalarını dudak kıpırtılarını merakla izlediğimi hatırlıyorum Bu geleneğin yıllar sonra da devam ettiğine şahit olduğumda artık çocuk değil bir doktordum Hasta altı aylık yeğenimdi ve komadaydı Ne yapmalıydım? Diğer insanlar gibi yanına oturup ölümünü seyredemezdim

Ölümün Eşiğindeki Çocuk


1985 yılı sonlarıydı Doğu Anadolu bölgesinde kış şartları hüküm sürmekteydi Yeğenim Adem Erzurum’a beş saat mesafede Iğdır’da dünyaya geleli yaklaşık altı ay olmuştu Kış buralarda çok sert geçerdi İhtisas yaptığım Tıp Fakültesi Araştırma Hastanesinden rotasyon için üç aylığına Hacettepe’ye gönderilmiştim Ankara’dan Üniversite lojmanlarındaki kırk metrekarelik evimize geleli henüz birkaç dakika olmuştu Hiçbir şeyden haberi olmayan eşim ısrarla Iğdır’a gitmemi istiyordu Karşı koyamadım Kabul etmek zorunda kaldım


Garajlardaki ilk otobüse atladım Yılan misali kıvrılan buzlu yollar beş saat sonra beni memleketime kavuşturacaktı 180 km sonra Kağızman ilçesinde mola verdik Küçücük çantama aldığım pestilleri yerleştirdim Yola revan olduk Uyumuşum Gözümü açtığımda otobüs garajına girmek üzereydik Babamların evi birkaç yüz metre ötedeydi Eve yürüyerek gittim Kalın paltom beni terletmişti Yorgundum Ankara nere Iğdır nere? Karnımı doyurup dinlenecektim Bahçe kapısından girdim Oratalıkta kimsecikler yoktu Oysa kalabalık bir aileydik Herhalde soğuktan olsa gerek diye düşündüm Evin kapısına yöneldiğimde avluda on onbeş çift ayakkabının dizili olduğunu gördüm Ama içerden hiç ses gelmiyordu


Elimi kapıya uzattım Tam o sırada babamla göz göze geldik “Neler oluyor?” diye sordum


- Oğlum yeğenin Adem biraz hasta; komşular toplanmışlar dedi


Odaya girdiğimde çocukluk günlerimi hatırladım Beş altı yaşlarındaydım Anneannem ölüm döşeğindeydi Köyün kadınları etrafına toplanmışlar sessizce ölmesini bekliyorlardı Şimdi de küçük Adem için toplanmışlardı Adem’i divanın üzerine yatırmışlardı


Etrafındakiler mukadder sonu bekliyorlardı Annesi bir köşede sessizce ağlıyordu Babası diğer odada bekliyordu Adem can veriyordu Karnı davul gibi şişmişti Nefes alırken göğsü inip kalkıyor burun kanatları hızla açılıp kapanıyordu Çok hızlı soluyordu Odanın sıcaklığı insanların sıcaklığı ve üzerimdeki paltonun sıcaklığıyla vücudum ıslanmıştı Alnımdan terler akarak Adem’in üzerine eğildim Bildiğim birtakım işlemleri yaparken odadakilere sordum:


- Siz bu çocuğu doktora götürmediniz mi?


Sormak değil bağırıyordum


İki kere götürmüşler Son götürdüklerinde Çocuk Hastalıkları Uzmanı demiş ki:


- Yapacak birşey yok


Bir yandan kafadan serum takmaya çalışıyor diğer yandan doktorla telefon görüşmesi yapıyordum:


Bana: “Sayın meslektaşım bu çocuğun çenesinde kasılmalar var artık yapacak birşey yok” diyordu Kendisine çocuğu hastaneye kaldıracağımızı söyleyip oraya gelmesini söyledim Kabul etti Şafak vaktine kadar hastanedeydik Adem henüz ölmemişti


İhtisas yaptığım hastaneye gitmek üzere yola koyulduk Arkada kafasında serum takılı Adem anne ve babası; önde ben ve şöför Otomobilimiz buzlar üzerinde kaya kaya yol alıyordu Öğlen olmadan hastaneye vardık Çocuk servisindeki arkadaşlar bunca yolu boşuna teptiğimi belirterek ölmek üzere olan hastayı niçin getirdiğimi sordular


Adem’i hemen yatırdık Harita misali kafasında serum takacak yer kalmamıştı Yüzü küçülmüş ve solmuştu


Neticeyi merak ediyorsunuz değil mi? Adem ölmedi Yirminci günün sonunda iyileşip taburcu oldu Şimdi onyedi yaşında Boylu poslu bir delikanlı Gelecek yıl üniversite sınavlarına girecek


alıntıdır