Neden Ağlıyorum Ki

Neden Ağlıyorum Ki yaşam hikayesi - Eser Akpınar yazıları

Akşam, iyice yerleşti şehrimin kubbesine Denizi görmek umuduyla bakıyorum camdan, göremiyorum Kalın bir perde inmiş gibi görmeye alışık olduğum görüntünün üzerine Sis mi, bacalardan çıkan duman mı? Bilemedim


Gözlerimdeki ağırlık ne? Kirpiklerimin ucunda takılı kalmış bir şeyler var gibi


Ağlıyorum!


Nereden çıktı ki bu ağlamak şimdi?

Seni hatırladım desem; unutmadım ki hatırlayayım

Seni düşündüm desem; düşünmeden geçen bir anım bile yok ki

Hani dün de gitmedin

Sahi ne kadar oldu sen gideli?

Üç ay

Çok olmamış

Gelişinin üstünden geçen altı yılın yanında, üç ayın lafı mı olur?


…/…


İlk geldiğin günü hatırladım, şimdi Nasıl çıkmazlar içindeydim Bataklığa saplanmış, çırpınıp duruyordum Kurtulmak için sağa, sola uzanan ellerim, değivermişti ellerine Sıkıca yakalamış ve çıkartıvermiştin beni, o bataklıktan


Ne kadar tedirgin yaklaşmıştım sana, hatırladın mı? Ne kadar ürkektim, o günlerde Sevgiye, insanlara, sözlere, duygulara inancımı yitirmiştim


İnanılmazdı sabrın “Anlat” demiştin Anlatıvermiştim, bir çırpıda Bıkmadan dinlemiştin, beni


Hiç dokunmamıştın, yüreğimin yaralara ayrılmış kısmına Kalan küçücük yere sığdırıvermiştin, kocaman sevgini


Ne zaman aşık olmuştum sana? Uyandığım bir sabah, gezdirirken düşüncelerimi aklımın dehlizlerinde, o cümle dökülüvermişti dudaklarımdan: “Ben, aşığım”


Nasıl korkmuştum, anlatamam “Yine mi ya? Yine mi?” Diye sızlanmıştım, duvardaki küçük sineğe Sinek bile korkarak süzülmüştü, ince çatlaktan içeriye


Altı yıl


Sanki hep vardın, hayatımda Seninle doğmuş, seninle büyümüş gibiydim


Ya sonra?


Onca kırgınlık, kızgınlık

Nice “Hoşça kal “ ve “ Merhaba”


Koskoca altı yılın sonunda, geldiğimiz noktada, farklı şeylere “ Sevgi “ demeye başlamıştık

Anlayamıyorduk, birbirimizi Dinlemiyorduk galiba?

Gereksiz yere hırpalıyor, hırpalanıyorduk

“Son” yazısını ikimiz de görüyorduk ama kelimelendiremiyorduk


“ Yarimsin “ demiştik, birbirimize Ama en derin, en çıkışsız yar’a atlıyor gibiydik, birlikte


Bir gece, seninle yattım


Uyandığımda, gitmiştin


Küçük bir kağıtta: “Sana yarimsin demiştim ya? Anladım ki aşk; uçurumdan düşmek gibi bir şeymiş Sanırım bu yüzden sevgiliye " yar " deniyor Ne seni düşürmek, ne de kendim düşmek istemiyorum Hoşça kal “ yazıyordu, el yazınla


“ Merhaba “sı olmayan / olmayacak son “ Hoşça kal”


…/…


Kirpiğimin ucundaki damla, usulca süzüldü yanağıma İncecik bir iz bırakıp, çeneme doğru aktı ve kayboldu, sol göğsümün kıyısında


Senden geriye kalan buydu: Minik bir damla


Ve


Yanağımdan daha derin bir yerde, yüreğimin yaralara ayrılmış bölümünde, sana ait bir köşe…


Eser Akpınar

22022011

İzmir


Not: “ Aşk, uçurumdan düşmek gibi bir şey, işte bu yüzden sevgiliye “yar” denir “ Söz, Mevlana’ya ait